Uzasadnienie
W dniu 15 października 2008 r. skarżąca złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie jej z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wskazując w uzasadnieniu, że ma 84 lata, jest osobą niedosłyszącą i przewlekle chorującą, utrzymującą się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.500 zł netto, posiadającą dom o pow. 90 m2 i nieruchomość rolna o pow. 0,9 ha.
Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącą swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone skarżącej w dniu 20 października 2008 r.) zostało pozostawione bez odpowiedzi.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odmowa uwzględnienia wniosku w całości jest następstwem nie wykazania należycie przez wnioskodawcę spełniania przesłanki do przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). Wnioskodawczyni nie wyjaśniła i nie udokumentowała kilku istotnych okoliczności, które mogą kształtować jej sytuację finansową np. nie przedłożyła zaświadczenia o wysokości dochodu swojego i innych osób prowadzących z nią gospodarstwo domowe; nie wyjaśniła czy korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub pomocy społecznej; nie określiła wartości posiadanych przez siebie ruchomości; nie wyjaśniła czy prowadzi gospodarstwo rolne i czy czerpie z posiadanej nieruchomości rolnej jakieś pożytki; nadto- nie sprecyzowała i nie udokumentowała swoich niezbędnych wydatków.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty postępowania należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
Zaznaczyć należy, iż skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu, jej dochód ma charakter stały, a wysokość wydatków nie została udokumentowana. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącą kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpie ona środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.