Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].03.2009 r. organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. nakazał skarżącemu, jako inwestorowi budowy garażu w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu rozbiórkę ściany szczytowej wraz z ławą fundamentową.
Pismem z dnia [...].03.2015 r. organ ten na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].03.2009 r., na wniosek skarżącego. Następnie postanowieniem z dnia [...].06.2015 r. wznowił postępowanie w tej sprawie.
Kolejno decyzją z dnia [...].06.2015 r. organ ten odmówił uchylenia powyższej decyzji, zaś organ (art. 32 p.p.s.a.) decyzją z dnia [...].10.2015 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].06.2015 r.
Z kolei w dniu [...].11.2015 r. organ pierwszej instancji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...].03.2009 r., zarówno z powodu przeszkody wynikającej z art. 146 § 1 k.p.a., jak i z powodu wydania decyzji wznowieniowej.
Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 815/15 tut. Sąd uchylił decyzje z dnia [...].10.2015 r. i [...].06.2015 r., a ponadto postanowienie z dnia [...].06.2015 r. Sąd nakazał zbadanie, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 k.p.a.).
Postanowieniem z dnia [...].06.2016 r. organ uchylił postanowienie z dnia [...].11.2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, a to z uwagi na oceny prawne i wskazania zawarte w wyroku.
Postanowieniem z dnia [...].08.2016 r. organ pierwszej instancji odmówił wznowienia, zaś postanowieniem z dnia [...].08.2016 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej, powołując się tym razem na orzeczoną odmowę wznowienia oraz ponownie na argument z art. 146 § 1 k.p.a.
Postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. organ uchylił postanowienie z dnia [...].08.2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na niedostosowania się w pierwszej instancji do wiążących ocen i wskazań zawartych w wyroku (art. 153 p.p.s.a.).
Postanowieniem z tego samego dnia uchylił postanowienie z dnia [...].08.2016 r., skoro powołane w nim postanowienie uległo uchyleniu, zaś pierwsza instancja nadal nie dostosowała się do ocen i wskazań zawartych w wyroku.
Postanowieniem z dnia [...].01.2017 r. organ pierwszej instancji ponownie odmówił wznowienia, gdyż podanie w tej sprawie zostało złożone z uchybieniem terminu, zaś skarżący pomimo pouczenia nie wniósł o jego przywrócenie.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. organ utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...].01.2017 r.
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 251/17 tut. Sąd oddalił skargę na postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. Wyrok nie zawiera uzasadnienia.
Postanowieniem z dnia [...].10.2017 r. organ pierwszej instancji po raz kolejny odmówił wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej z dnia [...].03.2009 r. W uzasadnieniu wskazał na prawomocną odmowę wznowienia oraz przedawnienie z art. 146 § 1 k.p.a.
W obszernym zażaleniu skarżący szeroko omówił uchybienia procesowe organów w toku postępowania wznowieniowego. Nie odniósł się natomiast do argumentacji powołanej w pierwszej instancji.
Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał powyższe postanowienie w mocy. Według organu, skoro prawomocnie odmówiono wznowienia, czyli postępowanie wznowieniowe uległo zakończeniu, to nie zachodzą ustawowe (art. 152 k.p.a.) przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący nie odniósł się do argumentacji organów. Przedstawił natomiast obszerny wywód na temat uchybień organów w toku postępowania zakończonego decyzją dotychczasową oraz postępowania wznowieniowego. Wniósł o nakazanie organowi pierwszej instancji wszczęcia określonego postępowania oraz złożenie przez Sąd doniesienia karnego na podstawie twierdzonych w skardze czynów, jakich dopuścili się urzędnicy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Postępowanie sądowe w nin. sprawie obejmowało kontrolę legalności postanowienia orzekającego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej (por. art. 151 k.p.a.), czyli decyzji z dnia [...].03.2009 r. Podlegało zatem ocenie, czy w szczególności organy naruszyły art. 152 § 1 k.p.a., w którym przewidziano możność wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej (merytorycznej, zaskarżonej podaniem o wznowienie postępowania), jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
W komentarzach do art. 152 k.p.a. (przykładowo autorstwa M. Jaśkowskiej lub T. Kiełkowskiego) omawia się przesłanki wstrzymania, do których zalicza się istnienie przesłanki wznowieniowej i brak przesłanki negatywnej uchylenia decyzji dotychczasowej, jak przykładowo przedawnienie z art. 146 § 1 k.p.a.
O ile rozważa się dopuszczalność wstrzymania poza postępowaniem wznowieniowym, to zdaniem niektórych może ona odnosić się do okresu sprzed wznowienia.
Nie ma natomiast podstaw do wstrzymania po zakończeniu postępowania wznowieniowego. Podkreśla się prowizoryczny charakter wstrzymania, które traci moc po ostatecznym zakończeniu postępowania wznowieniowego.
Z uwagi na orzeczoną prawomocnie niemożność samego nawet wszczęcia postępowania wznowieniowego, wymagało raczej rozważenia, czy przedmiotowe postępowanie incydentalne powinno w ogóle się toczyć i zakończyć stosowaniem art. 152 k.p.a., czy raczej uzasadnione byłoby umorzenie tego postępowania.
W ocenie Sądu zagadnienie to nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia nin. sprawy. Organ wykazał oczywisty brak podstaw do wstrzymania.
Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień procesowych organu w nin. sprawie.
Skarga nie dotyczyła w ogóle zagadnień istotnych w sprawie i była bezzasadna.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.