Uzasadnienie
W dniu [...],r. funkcjonariusz pożarnictwa L.K. w Jednostce Ratowniczo-Gaśniczej nr [...],w J. G. złożył wniosek o zwolnienie go ze służby z dniem [...],r. w związku z nabyciem praw emerytalnych. Decyzją z dnia [...],r. nr [...],Komendant Rejonowy Państwowej Straży Pożarnej w J. G. zwolnił Pana L. K. ze służby z dniem [...],r. na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, która uprawomocniła się wobec nie wniesienia odwołania. Dyrektor Zakładu Emerytalno -Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...],r. odmówił Panu L. K. prawa do emerytury policyjnej, stwierdzając brak wymaganego okresu służby. Podważając prawidłowość wykładni zawartej w piśmie Zakładu Emerytalno -Rentowego MSW i A z dnia [...],r. w trakcie wnoszenia środków zaskarżenia od tej decyzji skarżący otrzymał emeryturę policyjną w związku ze zmianą przepisów w tym zakresie tj. art. 129 ust. 7 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 88 poz. 400 ze zm).
Skarżący wystąpił [...],r. do Komendanta Głównego PSP o przywrócenie go do służby podając, że motywem jego wniosku o zwolnienie go ze służby był zamiar przejścia na emeryturę, której to do tego czasu nie uzyskał. Komendant Wojewódzki PSP we W. decyzją z dnia [...],r. nr [...],uznając, że decyzja z dnia [...],r. nr [...],jest prawomocna, brak jest środka prawnego przywrócenia do służby i skarżący nie sprecyzował środka prawnego dla wzruszenia prawomocnej decyzji przyjmując, że jest to wniosek o stwierdzenie nieważności z art. 156 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności na skutek wniesionego odwołania z dnia [...],r. Komendant Główny PSP uznał za zasadny zarzut, iż L. K. zaprzeczył by wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji i uchylił zaskarżoną decyzję. Komendant Wojewódzki PSP we W. decyzją z dnia [...],r. nr [...],umorzył postępowanie w sprawie uchylenia decyzji nr [...],wobec braku konkretyzacji środków prawnych do wzruszenia prawomocnej decyzji mimo zwrócenia się o ich wskazanie zgodnie z zaleceniami organu II instancji Komendant Główny PSP wobec wniesionego odwołania decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z dnia [...],r. nr [...],.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9.10.2001 r. na skutek zaskarżenia tej decyzji obie powyższe decyzje uchylił wskazując, iż wzywając do usunięcia braków wniosków w zakresie jego konkretyzacji należało zastosować rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Na skutek sprecyzowania żądania przez skarżącego Komendant Miejski PSP w J. G. decyzją z dnia [...],r. nr [...],na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 7 oraz art. 151 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...],. Wobec wniesionego odwołania od tej decyzji Komendant Wojewódzki PSP we W. decyzją z dnia [...],r. nr [...],uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał do ponownego rozpatrzenia wskazując, że winno zapaść rozstrzygnięcie co do wszczęcia postępowania o wznowieniu, a dopiero potem ocena przyczyn wznowienia. Zgodnie ze wskazaniem organu II instancji Komendant Miejski PSP w J. G. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego, a następnie decyzją z dnia [...],r. nr [...],odmówił uchylenia decyzji nr [...],wobec braku podstaw określonych w art. 145§ 1 k.p.a. Strona wniosła odwołanie na powyższą decyzje, którą D.Komendant Wojewódzki PSP utrzymał w mocy decyzją z dnia [...],r. nr [...],.
Podzielił pogląd organu I instancji stwierdzając, że nie występują przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. na które powołuje się skarżący, nie zaistniała bowiem sytuacja by wyszły na jaw istotne nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który ją wydał. Decyzje emerytalne wraz z odmienną oceną uprawnień stażowych nie istniały w momencie wydania decyzji pierwotnej. Nie stanowiły one również zagadnienia wstępnego rozstrzygniętego przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji, gdyż decyzja nr [...],nie była uzależniona od późniejszej decyzji organu emerytalnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Pan L. K. wnosi o uchylenie obu decyzji zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 i 7 oraz art. 151 oraz niezastosowanie art. 146 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje ustalenia, a ponadto wskazał, że art. 146 k.p.a. nie ma w tej sprawie przedmiotowego zastosowania, gdyż odmowa uchylenia przedmiotowej decyzji nastąpiła wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. i błędnie skarżący twierdzi, że na wskutek wznowienia postępowania nastąpił powrót sprawy do stadium postępowania sprzed wydania decyzji nr [...],.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Skargę nie można uznać za zasadną. Istota rozstrzygnięcia opiera się na ocenie prawidłowości zbadania przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją przez organ I i II instancji i zachowania właściwego toku procedury administracyjnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wskazaną w przepisach prawa procesowego. Sprawa wznowienia postępowania stanowi istotne samoistne zagadnienie postępowania z uwagi na odrębny przedmiot postępowania od wcześniejszego postępowania zwykłego oraz to, że wynik postępowania nadzwyczajnego nie musi wpłynąć na byt prawny decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania obejmuje dwa stadia postępowania.. Pierwsze dotyczy dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania i kończy się postanowieniem o wszczęciu postępowania lub decyzją o odmowie wszczęcia postępowania. w sprawie wznowienia postępowania.
Postanowienie o wszczęciu postępowania jest tylko aktem procesowym nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa. Błędne zatem jest podnoszenie przez skarżącego, że skoro doszło do wznowienia postępowania wobec ostatecznej decyzji nr [...],z [...],r. to nastąpił w sensie prawnym nawrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania administracyjnego, gdyż pozytywne rozstrzygnięcie co do wszczęcia postępowania o wznowienie wywiera jedynie skutki procesowe i w tej fazie wstępnej nie przesądza się o bycie prawnym decyzji ostatecznej. Stanowisko to jest chybione dlatego, że skutek rozpoznania sprawy od nowa wystąpiłby po uchyleniu decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, którego nie można było zastosować w przedmiotowej sprawie nie znalazł zastosowania a uchylenie decyzji nie miało ani nie mogło mieć miejsca.
Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera następna fazę postępowania tj. postępowanie wyjaśniające, którego celem jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem weryfikacji decyzji ostatecznej. Jeżeli w wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego organ stwierdzi zgodnie z art. 151 kpa brak przesłanek wznowienia postępowania odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji. Stąd też zarzuty skarżącego, iż brak było podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...],r. z uwagi na nieistnienie przesłanek z art. 146 kpa są niezasadne. Stanowią one przesłanki negatywne wznowienia postępowania tj. upływ terminu - art. 146 § 1 kpa oraz sytuacja gdy treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiada treści decyzji ostatecznej - art. 146 § 2 kpa podczas, gdy kpa uzależnia możliwość prawną od wystąpienia dwóch przesłanek pozytywnych a braku negatywnych. Do przesłanek pozytywnych zalicza się rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyliczonych enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa podstaw prawnych wznowienia tj.:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Art. 16 § 1 kpa ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych, czego skutkiem jest niedopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o wadliwość nie wyliczona w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa, jak i przeprowadzenie wykładni rozszerzającej podstaw tam wymienionych.
Sąd analizując stan faktyczny sprawy nie dostrzegł by wystąpiła którakolwiek z przesłanek ze wskazanych przepisów dających podstawę wznowienia postępowania. Nie są nimi również przytoczone w skardze pkt 5 i 7 § 1 art. 145 kpa. Istotnym elementem dającym podstawę z pkt 5 jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Niewątpliwie w dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby decyzje emerytalne wraz z odmienną oceną uprawnień jeszcze nie istniały. Również nie zachodzi przesłanka z pkt 7 tj. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). W przypadku wystąpienia zagadnienia wstępnego organ administracji obowiązany jest zawiesić postępowanie i stosownie do obowiązujących przepisów prawa albo wystąpić do właściwego organu lub sądu o jego rozstrzygnięcie albo wezwać stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie.
Jeżeli pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez kompetentny organ a rozstrzygnięciem przyjętym przez organ zachodzi różnica to stanowi to podstawę wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiło tak rozumiane zagadnienie wstępne. Faktyczną podstawą do wydania decyzji był raport skarżącego z dnia [...],r., w którym wnosił on o wyrażenie zgody na przejście i zwolnienie ze służby. Zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP strażaka zwalnia się ze służby w razie zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia - w terminie do 3 miesięcy, który prawidłowo jako jedyny przepis prawny został powołany w podstawie prawnej decyzji. W niniejszej sprawie rozwiązanie stosunku nastąpiło w terminie określonym przez stronę z zachowaniem terminu wskazanego w cytowanym przepisie i przy ustaleniu, iż jedyna niezbędna dla wydania decyzji przesłanka zaistniała.
Organ administracyjny wydający decyzję ostateczną nie konstytuował prawa Strony do emerytury policyjnej. Nie można do tego zaliczyć uzasadnienia decyzji o zwolnieniu strony ze służby, z powołaniem się na przepis art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej. Podstawę taką stanowił art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy na podstawie którego decyzję wydano, a organ administracji wydający decyzję potwierdził tylko okres służby przez stronę. Wykonał to zgodnie z wykładnią, zawartą w wytycznych Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW i A nr ZER-I 394/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. Organy Państwowej Straży Pożarnej nie mają uprawnień do uznawania okresów innej służby za równorzędne ze służbą w Państwowej Straży Pożarnej - do uprawnień emerytalnych. Zgodnie z ustawą z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa. Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin /Dz.
U nr 53 póz 214 ze zm./ posiada Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Powołany w decyzji art. 60 § l ustawy o PSP stanowi, ze strażak po 15 latach służby nabywa prawo do zaopatrzenia emerytalnego według zasad i na warunkach przewidzianych w ustawie o emeryturach policyjnych. Wobec tego strona bezzasadnie zarzuca Komendantowi Rejonowemu PSP w J. G. ocenę uprawnienia w zakresie prawa strony do emerytury z ustawy policyjnej, stanowiącej podstawę do wydania decyzji administracyjnej.| Nie zachodzi zatem przesłanka z pkt 7 § 1 art. 145 kpa, gdyż zaliczenie lub odmowa zaliczania okresu służby na równi ze służbą w PSP do policyjnych uprawnień emerytalnych nie miało wpływu na wydanie decyzji administracyjnej, a więc nie zaistniała okoliczność, że zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji.
Należy zatem uznać, że wydając zaskarżone decyzje organ I i II instancji prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 5 i 7 kpa, jak też art. 149 kpa i nie doszło do naruszenia przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271), sąd orzekł jak w sentencji.