Uzasadnienie
Skarżący – T. K. w dniu 9 marca 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 lutego 2011 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Następnie w dniu 5 sierpnia 2011 r. skarżący w uzupełnieniu skargi wniósł o wstrzymanie wykonania tytułu wykonawczego nr [...] jak też innych tytułów i obowiązków w stosunku do członków wspólnoty w osobach K. K. i T. K.. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że Wspólnota Mieszkaniowa G. [...] w W. nie działa od 1 stycznia 2010 r. Nadto wspólnota znajduje się w budynku, który od 1972 roku faktycznie w ok. 70 % swojej powierzchni posiada lokale na cele niemieszkalne. W wyniku interwencji skarżącego, od 2007 r. organ ewidencyjno-geodezyjny - Starosta W. ustalił ten fakt na piśmie, zatem obecnie przedmiotowa nieruchomość nosi nazwę Wspólnoty Lokalowej G. [...], taka też nazwa i zapisy są od 2010 r. między innymi w GUS i Urzędzie Skarbowym. Powyższe ustalenia Starosty wciąż błędne co do daty faktycznego użytku oraz faktycznie istniejącej zabudowy są przedmiotem skargi w WSA sygn. akt IV SAB/Wr 29/10.
Skarżący podniósł, że jego lokal i tym samym udział w budynku nie jest użytkowany od 1998 r., jest w ciągłym remoncie i cały czas trwają czynności administracyjno prawne celem ustalenia oraz uregulowania faktycznego stanu technicznego i prawnego. Wobec powyższego skarżący nie musi spełniać żadnych wymogów użytkowych i obowiązków wynikających z prawa budowlanego w tym zakresie. Dotyczy to zwłaszcza obowiązku użytkowania w częściach budynku wyłącznie należących do Gminy W., do czego podstępnie i bezprawnie przymusza, zdaniem skarżącego PINB. Ponadto skarżący oświadczył, że obowiązki określone w [...] z [...] r. dotyczą wyłącznie części budynku użytkowanych wyłącznie przez Gminę W. i środek egzekucyjny w postaci opróżnienia lokali jest wykonany tylko dwóch z czterech lokali. Natomiast szkody wynikłe wskutek skutecznych czynności egzekucyjnych mogą być nieodwracalne, o czym skarżący przekonał się przez ostatnie 15 lat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W szczególności przesłanką do uwzględnienia wniosku skarżącego nie mogą być merytoryczne zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia oraz podstawy prawnej egzekwowanego nim obowiązku. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OZ 1336/10), a który to pogląd niniejszy Sąd w pełni akceptuje, zasadność merytorycznych zarzutów może być przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów dotyczących tytułu wykonawczego nr [...] oraz przekonania skarżącego o wydaniu zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji.