Uzasadnienie
Sygn. akt IISA/Wr 2072/2002 2
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., działając na podstawie art. 48 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 i art. 84a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał M. B. rozbiórkę dwóch kiosków handlowych usytuowanych od strony zachodniej posesji, które zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przeprowadzone z udziałem stron postępowania oględziny, potwierdziły fakt samowolnej budowy dwóch kiosków handlowych. Kioski te są samowolą budowlaną powstałą według umowy dzierżawy w 2001 r., dlatego też podlegają przymusowej rozbiórce.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o przesunięcie terminu dokonania rozbiórki kiosków, ponieważ sporne kioski handlowe są źródłem utrzymania całej rodziny. Ponadto proboszcz parafii wystąpił już do Prezydenta W. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowych kiosków w innym miejscu cmentarza. W piśmie stanowiącym uzupełnienie do odwołania wskazała dodatkowo, że jeden pawilon został postawiony na terenie cmentarza w bieżącym roku, tj. 2002 r. Jest to obiekt nowy, na którego zakup została zaciągnięta pożyczka.
D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy dostrzegł pewne nieścisłości w zaskarżonej decyzji, które jednakże nie powodują konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego, a mianowicie w podstawnie prawnej wskazano art. 48 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Właściwy natomiast jest, zdaniem organu odwoławczego, art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wobec faktu, że błędne wskazanie art. 30 ust. 1 pkt 2 nie dyskwalifikuje całej decyzji, gdyż z uzasadnienia wynika, iż organ I instancji - pomimo nieprawidłowego wskazania przepisu - miał na myśli przepis art. 30 ust. 1 pkt 1, uchylenie z tej przyczyny kwestionowanej decyzji pozbawione byłoby zasadności. Mając na uwadze prawidłowość postępowania przed organem I instancji oraz bezprzedmiotowość odwołania, zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.
W skardze na powyższe rozstrzygniecie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M. B. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji administracyjnych, albowiem zarzuca zaskarżonej decyzji:
- 1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie:
* art. 77 § 1 Kpa przez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w zakresie faktycznej daty i okoliczności wzniesienia przez skarżącą kiosków objętych zaskarżoną decyzją;
* art. 107 § 1 Kpa poprzez brak wskazania dokładnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, bez wskazania do jakiego rodzaju budowy wymienionych w art. 29 należy zaliczyć kioski,
- 2) naruszenie prawa materialnego, tji dokumentu wynika, że obiekty objęte decyzją postawione zostały ponad. przepisu art. 49.1 Prawa budowlanego, albowiem z załączonego do skarg 5 lat wcześniej.
W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podnosi, że skarżąca, jak wskazuje odwołanie, nie miała żadnych wątpliwości, iż decyzja o rozbiórce jest słuszna i zgodna z prawem. Pawilony (kioski) handlowe należą do tymczasowych obiektów budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Budowa przedmiotowych obiektów wymaga pozwolenia na budowę. Skarżąca nie dokonała zgłoszenia, ani też nie uzyskała pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.
Kontrola ta czyniona jest wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności.
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja
Sygn. akt IISA/Wr 2072/02 4 organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt lc ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 7 i 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach sprawy dowody, które będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. prowadząc postępowanie, ograniczył się tylko do dokonania oględzin, nieruchomości przy ul. B. [...] we W. Jednakże V oględziny przeprowadzone zostały wadliwie, albowiem w protokole z oględzin nie zostało doprecyzowane, w którym dokładnie miejscu postawione zostały kioski handlowe, nie został sporządzony na tą okoliczność szkic sytuacyjny usytuowania w/w obiektów będących przedmiotem toczącego się postępowania, a nadto nie ustalono dokładnej daty usytuowania tych kiosków. Wadliwości przeprowadzonego postępowania sana tyle istotne, że w świetle zarzutów strony wskazujących na odmienne miejsce i inny czasokres postawienia jednego z kiosków, nie można przyjąć, że okoliczności te zostały przez organ udowodnione.
Niezależnie od powyższego, organy obu instancji powołują się na umowę dzierżawy gruntu do prowadzenia działalności na terenie parkingu, i z niej wywodzą, że samowola powstała w 2001 r. Tymczasem w aktach sprawy brak jest umowy z 2001 r., na którą powołuje się organ I instancji.
W załączonej do skargi kserokopii pisma z dnia 1 października 1988 r. Zarządu Cmentarza Parafialnego przy ul. B. wyrażającego zgodę skarżącej na postawienie pawilonu handlowego na terenie cmentarza, skarżąca wywodzi, iż jeden z kiosków postawiony został w 1988 r., a więc w stanie prawnym obowiązywania ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.
Ponadto organ I instancji w sentencji rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę dwóch kiosków określa, że chodzi o obiekty usytuowane od strony zachodniej posesji przy ulicy B. [...], na terenie cmentarza parafialnego Parafii pod wezwaniem Ducha Św. we W., bez jakiegokolwiek bliższego ich usytuowania w sytuacji, gdy w tym samym dniu zapadły jeszcze dwie inne decyzje administracyjne wydane w stosunku do innych osób określające identyczny obowiązek nakazania rozbiórki kiosków handlowych usytuowanych od strony zachodniej posesji przy ul. B. [...] we W.
Sygn. akt IISA/Wr 2072/02 5 (decyzje nr [...] i Nr [...]). Przy tak ogólnikowo sformułowanej sentencji decyzji nie można zidentyfikować przedmiotu nakazu rozbiórki, co w istocie prowadzić może do utrudnienia w prawidłowym jej wykonaniu w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego, tym bardziej że jeden z kiosków posadowiony został nie na terenie przyległego parkingu, lecz jak twierdzi skarżąca, na terenie samego cmentarza.
Z wymienionych wyżej przyczyn, oraz wobec wad w określeniu przedmiotu rozstrzygnięcia podlegającego rozbiórce, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 Kpa, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchyleniu decyzji obu instancji administracyjnych.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 tej ustawy.