Uzasadnienie
Skarżący – T. K. w dniu 9 marca 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2011 r. o odrzuceniu zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego.
Następnie w dniu 5 sierpnia 2011 r. skarżący w uzupełnieniu skargi wniósł o wstrzymanie dalszych czynności egzekucyjnych wobec członków wspólnoty w osobach K. K. i T. K., to jest także wobec udziału 55,70 % Wspólnoty Mieszkaniowej G. [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. działając jako organ egzekucyjny, po wydaniu 19.10.2010 r. tytułu wykonawczego [...] bezspornie wszczął czynności egzekucyjne wobec Gminy W. i nakazał jedynie opróżnienie dwóch lokali oznaczonych nr 2+4 i nr 3, co zawarte jest decyzji nr [...] z dnia 20.10.2010 r. Skarżący jako były czasowy zarządca przez kilkanaście miesięcy oświadczył, że Budynek G. [...] nie posada całkowitej dokumentacji technicznej, to jest nie posiada nawet inwentaryzacji w części użytkowanej przez Gminę W., a tajny operat szacunkowy z 1996 r. na okoliczność sprzedaży odrębnego lokalu, co do powierzchni całego budynku i udziałów oparty został o informację zarządcy.
Należący do skarżącego lokal i tym samym udział w budynku nie jest użytkowany od 1998 r. jest w ciągłym remoncie i cały czas trwają czynności administracyjno prawne celem ustalenia oraz uregulowania faktycznego stanu technicznego i prawnego. Wobec powyższego skarżący nie musi spełniać żadnych wymogów użytkowych i obowiązków wynikających z prawa budowlanego w tym zakresie. Dotyczy to zwłaszcza obowiązku użytkowania w częściach budynku wyłącznie należących do Gminy W., do czego podstępnie i bezprawnie przymusza PINB. Skarżący podkreślił, że aktualnie podnoszone przez PINB sprawy wad technicznych i prawnych są przedmiotem wniosków z jego strony od 2004 r., w efekcie wydanych decyzji PINB w 2005 r. Natomiast wskazane usterki w decyzjach z 2010 r., wydane zostały przez PINB po ponownym żądaniu z jego strony ich usunięcia i nie wykonania czterech decyzji PINB z 2005 r. Skarżący wskazał, że wszystkie decyzje PINB z 2010 r. dotyczące cząstkowych usterek technicznych budynku G. [...] i bezprawnego użytkowania ze strony Gminy W. części budynku w tym także bezprawnego użytkowania części wspólnych była jest i będzie skarżona w postępowaniu administracyjnym (9), karnym (4) i cywilnym (12), albowiem jest bezprawnie skierowana do ogółu Wspólnoty G. [...] w tym wobec K. i T. K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W szczególności przesłanką do uwzględnienia wniosku skarżącego nie mogą być merytoryczne zarzuty wobec legalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz podstawy prawnej dochodzonego w nim obowiązku. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OZ 1336/10), a który to pogląd niniejszy Sąd w pełni akceptuje, zasadność merytorycznych zarzutów może być przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów dotyczących tytułu wykonawczego nr [...] oraz przekonania skarżącego o wydaniu zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji.