Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 maja 2012 r. skarżący zwrócili się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazanej w osnowie niniejszego postanowienia.
Uzasadniając swój wniosek stwierdzili, że niewykonanie decyzji obwarowane jest karą grzywny. Wyrazili ponadto przekonanie, że całe postępowanie jak i decyzja naruszają przepisy prawa, są stronnicze i nieobiektywne, o czym świadczy chociażby brak wszczęcia postępowania co do części stodoły należącej do sąsiada, mimo że organ II instancji uznał, że należy wszcząć odrębne postępowanie w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m. in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia.
W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Z całą pewnością za spełnienie przesłanek uzasadniających wydanie orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasem nie można uznać wskazywanej przez skarżących sankcji finansowej związanej z niewykonaniem decyzji. Charakter owej sankcji (pieniężny, a zatem z natury odwracalny, bowiem ewentualna grzywna podlegała by zwrotowi w przypadku wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w toku postępowania sądowoadministracyjnego) nie uzasadnia twierdzenia o zaistnieniu w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pozostałe argumenty podniesione we wniosku tj. stronniczość i brak obiektywizmu organów prowadzących postępowanie administracyjne, również nie potwierdzają zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnoszą się one bowiem do samej istoty rozstrzygnięcia, którego prawidłowość dopiero będzie przedmiotem rozważań Sądu. Na tym etapie postępowania sadowoadministracyjnego, ocena zaistnienia wskazywanych przez skarżących okoliczności byłaby przedwczesna, a w konsekwencji jest niedopuszczalna.
Wyjaśnić ponadto należy, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wystarczy samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (...) Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04).
Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.