Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 lutego 2019 r. M. K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela w sprawie wykonania decyzji nakazującej likwidację całkowitą połączenia rurowego zbiornika bezodpływowego ze studzienką, stanowiącą odbiornik wód opadowych i drenarskich oraz zobowiązującą do niezwłocznego przekazania informacji o likwidacji połączenia po zakończeniu prac.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. w wykonaniu zarządzenia zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 marca 2019 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem od jej odrzucenia przez nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Tą samą przesyłką przesłano skarżącej odpis zarządzenia zastępcy Przewodniczącego Wydziału II o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpowiedź na skargę. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru pismo przesyłkę doręczono skarżącej w dniu 17 kwietnia 2019 r.
W dniu 23 kwietnia 2019 r. skarżąca uiściła wpis od skargi oraz złożyła trzy egzemplarze niepodpisanych oraz niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem odpisów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W myśl zaś § 2 przywołanego przepisu postanowienie w przedmiocie zwrotu wpisu może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Wskazać należy, że o ile skarżąca w terminie uczyniła zadość wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi to z uwagi na brak podpisu lub poświadczenia za zgodność z oryginałem przedłożonych odpisów skargi, nie ma podstaw do uznania, że skarżąca skutecznie uzupełniła brak formalny skargi. Wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie nadesłania dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych znajduje podstawę w art. 47 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (§ 1). W myśl zaś § 2 cytowanego przepisu odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie nakazuje sądowi jej odrzucenie.
W przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak definicji legalnej odpisu pisma procesowego. W orzecznictwie podkreśla się, iż odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, fotokopia, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy (por. wyrok NSA z 5 marca 2008 r., II OSK 774/06, postanowienie NSA z 30 czerwca 2009 r., II OSK 927/09, te oraz pozostałe przywołane orzeczenia opublikowane w: CBOIS, cbois.nsa.gov.pl). Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest jednak poświadczenie jego zgodności z oryginałem (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, 2013 r.). Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia także treść art. 47 § 2 p.p.s.a., który, mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej), wymaga ich uwierzytelnienia. Z powyższego przepisu wynika także, że odpisy sporządzane w innej formie również muszą być uwierzytelnione. Uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem, lub jej pełnomocnik (takie rozumienie omawianego warunku formalnego znalazło akceptację w postanowieniu NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., I OSK 2351/11). Odpisy pisma nie muszą być podpisywane przez stronę. Założenie odwrotne spowodowałoby, że nie byłby to odpis, ale oryginał pisma, a takiego obowiązku ustawa na strony nie nakłada. Wymaganym elementem odpisu jest za to poświadczenie jego zgodności z oryginałem i dopiero przedstawienie tak uwierzytelnionego pisma odzwierciedlającego treść oryginału warunkuje spełnienie wymogów określonych przepisem art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. Przyjęcie założenia przeciwnego prowadziłoby do akceptacji sytuacji, w której podmiotem odpowiedzialnym za zgodność pisma z oryginałem stawałby się sąd, a stawiane stronom przez ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogi natury formalnej, okazywałyby się pozorne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2016 r., II OZ 326/16).
W niniejszej sprawie należy zatem przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało prawidłowe wykonane przez skarżącą. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżąca przedłożyła bowiem trzy kopie skargi, na których nie widnieje jej podpis, a także które nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem. Konsekwentnie zaś okoliczności przywołane powyżej obligowały sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.