Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (WAM) we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) w związku z art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368) oraz art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. 0 zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r. wydaną przez Dyrektora
Oddziału Terenowego WAM w O. o odmowie stwierdzenia nabycia uprawnień do kwatery przez D. B., zam. w O. przy ul. Z. [...]/[...]
Organ orzekający w I instancji uznał, iż D. B. nie spełnia warunków do nabycia uprawnień do kwatery, określonych w art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r., ponieważ w dniu śmierci ojca - emeryta wojskowego B.B., tj. w dniu [...] r. nie zamieszkiwał z nim i nie posiadał uprawnień do wojskowej renty rodzinnej.
Organ II instancji przyjął natomiast, iż z przeprowadzonego postępowania 1 instancji wynika przede wszystkim, że D. B. nie zamieszkiwał z ojcem w dniu jego śmierci, co sam zainteresowany potwierdził w odwołaniu, podając że po rozwodzie rodziców cały czas zamieszkiwał z matką w lokalu przy ul. Z. [...]/[...] w O..
Natomiast w świetle art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych do nabycia uprawnień do kwatery konieczne było łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. wspólnego zamieszkiwania w kwaterze z żołnierzem, emerytem lub rencistą wojskowym w dniu jego śmierci i posiadanie uprawnień do wojskowej renty rodzinnej.
Wobec ustalenia, że D. B.nie zamieszkiwał z ojcem w dniu jego śmierci, w ocenie organu II instancji nie było już nawet potrzeby wyjaśniania, czy zainteresowany po śmierci ojca nabył uprawnienia do renty rodzinnej, bowiem niewątpliwie nie spełnia jednej z łącznie występujących obligatoryjnych przesłanek stwierdzenia nabycia prawa do kwatery.
Wskazując, iż decyzja stwierdzająca nabycie prawa do kwatery ma charakter deklaratoryjny Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM we W. stanął na stanowisku, że istniał obowiązek rozstrzygnięcia sprawy według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu zaistnienia określonego faktu 3
Sygn. akt 4 II SA/Wr 2120/02 prawotwórczego, którym w rozpatrywanej sprawie jest śmierć B. B. - ojca wnioskodawcy.
Stąd, zdaniem organu II instancji prawidłowe było zastosowanie art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r., akt ten obowiązywał bowiem w dniu śmierci B.B..
D. B. złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM we W., wnioskując o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem.
W skardze sformułowany zastał zarzut sprzeczności zaskarżonej decyzji z art. 6 kpa oraz z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, co polegało na wydaniu decyzji na podstawie nieistniejącego przepisu, bowiem ustawa z dnia 20 maja 1976 r. utraciła moc z dniem 10.08.1995 r.
Dla skarżącego całkowicie niezrozumiałe jest jednoczesne zastosowanie przepisów art. 12 nieobowiązującej ustawy z 1976 r. oraz przepisów art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy z 1995 r.
Według skarżącego twierdzenie Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM we W. co do konieczności stosowania przepisów obowiązujących w chwili śmierci ojca skarżącego uznać należy za niezgodne z prawem a przede wszystkim z wolą ustawodawcy, który z zamiarem "uwłaszczenia" najemców lokali uchwalił w dniu 15 grudnia 2000 r. ustawę o zasadach zbywania mieszkań będących własnością Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24). Wymienionym aktem prawnym zmienione zostały również zasady nabywania mieszkań przez osoby zamieszkałe w lokalach będących w zasobie WAM, dając niektórym lokatorom uprawnienia w tym zakresie.
Jak podał w skardze D. B. potwierdzeniem powyższych zmian była kolejna nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przyjęta w dniu 6 lipca 2001 r. (Dz.U. Nr 81, poz. 877), gdzie przepis art. 23 ust. 4 tej ustawy otrzymał nowe brzmienie, dając uprawnienie ubiegania się o prawo do kwatery również osobom zamieszkującym w oddzielnych mieszkaniach przydzielonych rozwiedzionym małżonkom, tj. osobom niezamieszkującym z żołnierzem.
Według wskazanych przepisów zdarzeniem o znaczeniu prawnym jest zamieszkiwanie do dnia 1.01.2001 r. w lokalu, o który ubiega się zainteresowana osoba.
Dariusz B. oświadczył, że ten warunek jest w jego przypadku spełniony, gdyż do dnia 1.01.2001 r. Jak również w chwili składania skargi, zamieszkiwał, jak również w chwili składania skargi zamieszkuje, w jednym z mieszkań przydzielonych jego rozwiedzionym rodzicom.
W odpowiedzi na skargę WAM Oddział Rejonowy we W. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację, w tym w szczególności co do prawidłowości rozstrzygnięcia według stanu faktycznego i prawnego istniejącego na dzień śmierci ojca skarżącego, tj. na dzień [...]r. - pod rządami ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga D. B. jest zasadna.
Nie można podzielić poglądu organów obu instancji, że wobec faktu śmierci ojca skarżącego w dniu [...]r. wniosek dotyczący prawa D. B. do kwatery należy oceniać według stanu prawnego obowiązującego na ów dzień śmierci.
Wywieść tak należy w szczególności z analizy przepisów rozdziału 9 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 86, poz. 433), zawierającego przepisy szczególne, przejściowe i końcowe. Nie przewidziano w nich żadnej szczególnej regulacji co do uprawnień do kwatery stałej. W art. 93 ust. 2 ustawy przyjęto jedynie, iż do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust. 1 lub 2 dawnej ustawy z 1976 r., zachowują moc dotychczas obowiązujące przepisy dotyczące równoważnika pieniężnego.
W pozostałym zakresie ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19, z późn. zm.) utraciła moc z dniem 10.08.1995 r., zgodnie z art. 93 ust. 1 oraz art. 94 ust. 1 nowej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.
Pozbawione podstaw było zatem twierdzenie organów orzekających w niniejszej sprawie, iż istniała konieczność zastosowania art. 12 dawnej ustawy i że przesądzające znaczenie miała śmierć ojca skarżącego w dniu [...]r.
Wniosek złożony w [...]r. przez D. B. należało rozpatrzyć zgodnie z przepisami art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu ustalonym nowelizacją wymienionej ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. (Dz. U. Nr 81, poz. 877), obowiązującą od dnia 22.08.2001 r. 5
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie nieobowiązującej ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19, z późn. zm.), co miało wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270, z późn. zm.), uwzględniając skargę, orzeczono jak w sentencji. Zaskarżona decyzja dotyczyła odmowy przyznania uprawnień, co z zasady oznacza, iż nie podlegała wykonaniu, stąd na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono jak w pkt III sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 ustawy.