Uzasadnienie
W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...]roku nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. - obszar A, zarzucając podjecie ww. uchwały z naruszeniem prawa.
Pismem z dnia [...]r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w L. Z. wniosła o jej oddalenie informując jednocześnie, że w trakcie czynności kontrolnych Wydziału Prawnego i Nadzoru D. Urzędu Wojewódzkiego stwierdzono w uchwale Rady Miejskiej z dnia [...]r. nr [...] dotyczącej uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. - obszar A, błąd tekstowy (drukarski) w oznaczeniu działek geodezyjnych określonych jako obszar B, podlegający czasowemu wyłączeniu, tj. w § 1 uchwały zamiast działki [...] zapisano działkę [...] i zamiast działki [...] podzielonej w trakcie opracowywania planu na działki [...],[...] i [...] zapisano działkę [...], co spowodowało także niezgodności pomiędzy częścią tekstową i graficzną planu.
W związku z powyższym Rada Miejska na sesji w dniu [...]r. uchwałą nr [...] uchyliła w całości uchwałę [...], która nie była jeszcze prawem miejscowym - nie została skierowana do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Ponadto w odpowiedzi na skargę organ zawarł także informacje o uchwaleniu ponownie planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Trzebieszowice - obszar A uchwałą Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2004r. nr XX/247/04.
Postanowieniem z dnia 28 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
W dniu [...]r. na rozprawie Przewodniczący wystąpił do skarżącego z zapytaniem czy nadal podtrzymuje swoją skargę w związku z podjęciem uchwały z dnia [...]r. nr [...].
W odpowiedzi skarżący poinformował, iż podtrzymuje skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 9 marca 2000r. (IV S.A. 12/98 lex 77609) "Bezprzedmiotowość postępowania (...) oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty", a brak ten może dotyczyć zarówno strony podmiotowej jak i przedmiotowej stosunku materialnoprawnego. Należy zauważyć, że postanowienie o umorzeniu postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym to postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.
Instytucję umorzenia postępowania wiąże się w piśmiennictwie z powstaniem "trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania, zastojem trwałym i ostatecznym postępowania" (A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne, 1996, s. 160). Umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym ma miejsce, gdy wystąpi zdarzenie prawne, które ze względu na jego trwałe, a nie przejściowe skutki prawne powoduje, że postępowanie nie może się dalej toczyć w celu rozstrzygnięcia sprawy.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością wynikającą z przyczyn przedmiotowych, a więc dotyczącą tych spraw, w których w toku postępowania przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja istnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym lub w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych.
Należy wskazać, że przedmiotem skargi W. K. jest uchwała Rady Miasta z dnia [...]r. nr [...] dotycząca uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. - obszar A. Uchylenie tego aktu uchwałą z dnia [...]r. nr [...] oznacza, iż został on wyeliminowany z obrotu prawnego przez Radę Miejską w ramach autokontroli i fakt ten czyni dalsze postępowanie przed Sądem bezprzedmiotowym.
Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu brak jest zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi.
Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia.