Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. K., wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a przekazanej po zmianie ustroju sądownictwa administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 16 maja 2001 r., nr [...], podjęta na podstawie art. 127 § 3, 138 § 1 KPA oraz art. 2 pkt 2 lit. "a" i art. 4 ust. 1, 2, i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, poz. 395 ze zm.), którą utrzymał on w mocy decyzję własną z dnia 14 marca 2001 r., nr [...], odmawiającą przyznania skarżącej uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji.
W uzasadnieniu organ stwierdził, iż wywiezienie skarżącej do pracy w B.-B. nie stanowiło deportacji poza granice Państwa
Polskiego.
W skardze zarzucono, iż decyzja ta jest niezgodna z prawem i krzywdząca, gdyż opiera się na założeniu, że upłynął już termin do składania wniosków o przyznanie uprawnienia.
Organ wnosił o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Skargę wniesiono drogą pocztową do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem poleconym w dniu 20 sierpnia 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga winna ulec odrzuceniu.
Po myśli art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady nie działania prawa wstecz wynika jednak konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli pod kątem przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.).
Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Z kolei przepis art. 27 ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 1 czerwca 2001 r. i z taką datą potwierdziła jej odbiór. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 lipca 2001 r. Skarżąca wniosła skargę w dniu 20 sierpnia 2601 r., czyli po upływie terminu do jej złożenia.
Z uwagi na regulację wynikającą z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), nakazującą podobnie jak przywołany wyżej art. 27 ust. 2 ustawy o NSA w sposób bezwzględny (bez względu na okoliczności sprawy i wielkość przekroczenia terminu) odrzucenie skargi wniesionej po terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, do którego przekazano sprawę według właściwości, zobligowany był do orzeczenia jak na wstępie.