Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 220/15

Uzasadnienie

W dniu 17 października 2014 r. K. Sp. z o.o. (KSWiK) złożył wniosek o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy M. na okres od dnia 28 grudnia 2014 r. do dnia 27 grudnia 2015 r.

Wójt Gminy M. pismem z dnia 13 listopada 2014 r. wystąpił do Przewodniczącej Rady Gminy M. o zatwierdzenie przez Radę Gminy taryf, informując że przeprowadził weryfikację wniosku i stwierdził, iż wniosek został opracowany zgodnie z aktualnymi przepisami.

Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Rada Gminy M. odmówiła zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków realizowanych przez wnioskodawcę w kwocie 9,34 zł netto + podatek VAT za 1 m³ dostarczonej wody oraz w kwocie 23,75 netto + podatek VAT za 1 m³ ścieków, przedłożonych na podstawie wniosku z dnia 17 października 2014r.

W uzasadnieniu do uchwały Rada Gminy wskazała, że w dniu 15 listopada 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia taryf przedstawionych przez KSWiK, uzasadniając swoje stanowisko niewłaściwym sposobem liczenia amortyzacji. Rada podniosła, że we wszystkich poprzednich wnioskach taryfowych KSWiK, przy ustalaniu niezbędnych przychodów pozycja kosztów bezpośrednich – amortyzacja – składała się z dwóch części: amortyzacja ogółem minus amortyzacja pokryta dotacją.

Począwszy od IV kwartału 2013r. we wnioskach taryfowych wartość i sposób liczenia amortyzacji uległo zmianie. Skorygowano stan środków trwałych, obniżając ich wartość, a do kosztów bezpośrednich zaliczono amortyzację ogółem.

Nadzór prawny Wojewody D. utrzymał decyzje Rady Gminy w mocy. W związku z powyższym kolejne wnioski taryfowe (składane co 3 miesiące: uchwały z 26.02.2014, 28.05.2014, 22.08.2014) były załatwiane negatywnie i w ten sam sposób uzasadniane. KSWiK złożył skargę do WSA we Wrocławiu na uchwały, a obecnie sprawa jest w toku postępowania.

Podejmując uchwałę obecną i poprzednie o odmowie zatwierdzenia taryf Rada Gminy kierowała się następującymi przesłankami:

1. a) w świetle obowiązujących przepisów odpisy amortyzacyjne od części wartości początkowej środka trwałego, która sfinansowana została dotacją, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów, a co za tym idzie nie mogą być ujęte w taryfach; koszty świadczenia usług wodociągowo-kanalizacyjnych obciąża się jedynie kosztami inwestycji finansowanych ze środków własnych, w tym kredytów i pożyczek spłacanych przez KSWiK,
2. b) nowy sposób ujmowania amortyzacji decydująco wpływa na wysokość ceny ścieków,
3. c) wniosek taryfowy należy rozpatrywać nie tylko pod kątem poprawności formalnej, ale także pod kątem ekonomicznym, tj. racjonalizacji kosztów, optymalizacji dochodów z usług itp.,
4. d) spółka KSWiK jest zobowiązana do zapewnienia ochrony odbiorców swoich usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat,
5. e) Rada Gminy posiadając kompetencje do zatwierdzania taryf, ma możliwość sprawowania kontroli zasadności wysokości proponowanych i stosowanych cen i opłat,
6. f) wiele składników alokacji niezbędnych przychodów, które – obok ilości dostarczanej wody i odbieranych ścieków – decydują o cenie, powinno być poddanych szczegółowej analizie: wynagrodzenia i pochodne, usługi obce, koszty pośrednie, marża zysku, hurtowe oczyszczanie ścieków, usługi na rzecz innych oddziałów.

W dniu 31 marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga Wojewody D. (działającego jako organ nadzoru) na powyższą uchwałę Rady Gminy M. Nr [...] z dnia [...] r.

Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (j.t. Dz.U. z 2015 r.,poz.139).

Wojewoda D. w pierwszej kolejności zauważył, że z treści uzasadnienia do uchwały nie wynika jednoznacznie, jakie przepisy oraz w jaki sposób zostały naruszone przy sporządzaniu taryf. Na potrzebę szczegółowego uzasadnienia przez radę gminy zarzutu niezgodności taryfy z przepisami wskazuje zaś orzecznictwo sądowe.

W ocenie organu nadzoru, szczególnie niejasne jest oparcie odmowy zatwierdzenia taryf o fakt niewłaściwego sposobu liczenia przez Spółkę amortyzacji.

W trakcie trwania postępowania nadzorczego, w dniu 29 grudnia 2014 r. do organu nadzoru wpłynęło pismo Prezesa Zarządu KSWiK, które zawiera uzasadnienie stanowiska Spółki w zakresie dokonanej przez Radę Gminy M. oceny przedłożonego wniosku taryfowego.

W ocenie Wojewody analiza argumentów przedstawionych przez Radę Gminy oraz Spółkę prowadzi do wniosku, że Spółka sporządzając taryfy posłużyła się sposobem amortyzowania środków trwałych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tzw. amortyzacją bilansową). W konsekwencji Spółka wliczyła do kosztów świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych amortyzację bilansową, czyli w pełnej wysokości niezależnie od źródeł finansowania nakładów na wytworzenie środka trwałego. Spółka nie pomniejszyła zatem amortyzacji o część odpowiadającą kwotowo dotacji otrzymanej ze środków Unii Europejskiej.

Z kolei, jak twierdzi Wojewoda, według Rady Gminy Spółka powinna dokonać amortyzacji środków trwałych zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż Rada Gminy zakwestionowała sposób określenia kosztów Spółki, uznając, że kosztów działalności Spółki - zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych – nie stanowią odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej środka trwałego, która została sfinansowana otrzymaną dotacją.

Mając na uwadze przepisy art. 20 ust. 2, ust. 2 i ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zwanej dalej "uzzwzoś" oraz § 6 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, zwanego dalej "rozporządzeniem" a także fakt, iż przepisy wymienionych aktów prawnych, nie określają wprost szczegółowego sposobu amortyzowania środków trwałych przez przedsiębiorstwo przy ustalaniu niezbędnych przychodów dla potrzeb obliczania taryfowych cen i stawek opłat planowanych na rok obowiązywania taryf – w ocenie Wojewody przepisy te wskazują natomiast, że Spółka ustalając niezbędne przychody, uwzględniła koszty amortyzacji planowane na podstawie kosztów ustalonych zgodnie z przepisami o rachunkowości.

Organ nadzoru ponadto zauważył a następnie wyjaśnił, że inny jest cel wprowadzenia amortyzacji bilansowej a inny amortyzacji podatkowej. Analizując przepisy uzzwzoś a także wskazanego rozporządzenia, Wojewoda podkreślił, że Spółka ustala niezbędne przychody dla potrzeb obliczania taryfowych cen i stawek opłat planowanych na rok obowiązywania taryf, uwzględniając w szczególności koszty eksploatacji i utrzymania, w tym amortyzację (§ 6 pkt 1 lit. a rozporządzenia). Koszty te z kolei planuje się m.in. na podstawie kosztów poniesionych w roku obrachunkowym poprzedzającym rok, w którym wprowadzona jest taryfa, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej kosztów sporządzonej zgodnie z przepisami o rachunkowości (§ 7 ust. 1 pkt 1 rozp.).

W związku z tym organ nadzoru uznał, że Spółka sporządzając taryfy prawidłowo wliczyła do kosztów świadczenia usług amortyzację bilansową, czyli w pełnej wysokości niezależnie od źródeł finansowania nakładów na wytworzenie środka trwałego. Oznacza to, że przy ustalaniu niezbędnych przychodów dla potrzeb obliczenia taryfowych cen i stawek opłat, Spółka – w zakresie ustalania wartości amortyzacji środków trwałych – nie może stosować przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż przepis § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nakazuje stosować do poniesionych przez Spółkę kosztów przepisy ustawy o rachunkowości. Kwestia częściowego finansowania środka trwałego ze środków pochodzących z dotacji jest odrębną kwestią Spółki, mającą wpływ na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych i nie wiąże się z przychodami i kosztami Spółki na potrzeby sporządzenia taryf.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy M. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz Rady Gminy zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko działająca w imieniu organu gminy pełnomocnik wskazała, że stosownie do art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. zzwzoś, rada podejmuje uchwałę o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Zgodnie zaś z § 3 okt 1b powołanego wyżej rozporządzenia, opracowując taryfę przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązane jest zapewnić ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat.

W przedmiotowej sprawie Rada Gminy M. wskazała, iż podstawą prawną jej podjęcia zaskarżonej uchwały są przepisy art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. 23, art. 25 i art. 27 w zw. z § 6, 7 i 19 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzanie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Wszystkie te przepisy stanowią podstawę do zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia taryfy.

W świetle powyższego, przepisy które nie zostały spełnione przez przedsiębiorstwo zostały wskazane w podstawie prawnej, zaś uzasadnienie uchwały zawiera doprecyzowanie powyższego, poprzez formę opisową naruszeń jakich dopuściła się Spółka.

Zastosowana przez Spółkę zasada opracowania taryf pozostaje w sprzeczności z założeniami ustawodawcy (art.

23) oraz wymienionego rozporządzenia. Przy ustalaniu bowiem niezbędnych przychodów należy brać pod uwagę koszty eksploatacji i utrzymania, w tym amortyzację lub wartość umorzenia, raty kapitałowe (ponad wartość amortyzacji), odsetki od zaciągniętych kredytów i pożyczek, rezerwy na należności nieregularne, marżę zysku przy zapewnieniu ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen, koszty zakupu wody lub koszty wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, podatki i opłaty niezależne od przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego.

Ustawodawca przewidział zatem wzajemną relację pomiędzy kosztami eksploatacji, w tym amortyzacją a ratami kapitałowymi (ponad wartość amortyzacji) oraz odsetkami od zaciągniętych kredytów i pożyczek. Konkretyzacja powyższych zasad znalazła swój wyraz w treści aktu wykonawczego, tj. w ww. rozporządzeniu. W rozdziale 2 określono kryteria ustalania niezbędnych przychodów. W treści § 6 przyjęto, że przedsiębiorstwo ustala niezbędne przychody dla potrzeb obliczania taryfowych cen i stawek opłat uwzględniając w szczególności koszty eksploatacji i utrzymania, w tym: amortyzację (...).

Natomiast w § 7 określono, że koszty o których mowa w § 6 pkt 1 -5, planuje się w sposób określony w ust. 1 pkt 1 i 2. Przy czym wskazano, że inwestycje modernizacyjno–rozwojowe i ochrony środowiska realizuje się zarówno ze środków własnych, z kredytów i pożyczek oraz z dotacji lub subwencji (ust. 3), natomiast koszty świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych obciąża się kosztami inwestycji finansowanych ale ze środków własnych, w tym kredytów lub pożyczek spłacanych przez przedsiębiorstwo(ust. 4).

Zatem rozporządzenie nie wskazuje w jaki sposób i w jakiej wysokości przedsiębiorstwo wodociągowe winno amortyzować składniki majątkowe oraz w jakiej wysokości amortyzacja winna być uwzględniana w kosztach eksploatacji i utrzymania przedsiębiorstwa w ujmowanych w taryfach. W tym zakresie, w ocenie Rady Gminy zastosowanie winny zatem znaleźć ogólne zasady przewidziane w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tak też w: Przeglądzie Podatku Dochodowego nr 15 z 1.08.12010r.; piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w interpretacji [...] z [...]r.).

W powyższych stanowiskach jednoznacznie wskazuje się, że odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej środka trwałego, która sfinansowana została otrzymanym wsparciem finansowym, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności, a co za tym idzie nie mogą być ujęte w taryfach. Ustawodawca przewidział zasadę, że w wypadku gdy wartość ustalonej amortyzacji nie pokrywa rat kapitałowych przedsiębiorstwo ustalając poziom przychodów niezbędnych dla potrzeb obliczenia taryfowych cen i stawek opłat uwzględnia wysokość tych rat kapitałowych.

Ponadto treść regulacji § 7 ust. 4 rozporządzenia nie wskazuje na jakąkolwiek możliwość wliczania do kosztów świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych środków uzyskanych z dotacji, w tym również w zakresie amortyzacji liczonej od środków trwałych, które sfinansowane zostały z otrzymanego wsparcia finansowego. Prowadziłoby to bowiem do kuriozalnej sytuacji – przenoszenia na odbiorcę usług kosztów, które nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności przez przedsiębiorcę.

Złożona przez organ nadzoru skarga budzi zdziwienie strony przeciwnej w aspekcie wcześniejszych uchwał Rady Gminy odmawiających zatwierdzenia taryf z identycznym uzasadnieniem, gdzie Wojewoda ich nie kwestionował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W badanej sprawie istotą sporu jest, czy przedsiębiorstwo sporządzając taryfy do ich zatwierdzenia przez radę gminy winno wliczać do kosztów świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych środki uzyskane z dotacji.

Taryfy opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków podlegają zatwierdzeniu przez radę gminy w drodze uchwały na podstawie art.24 ust. 1 i ust.

5. Do kompetencji rady, w myśl art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, należy także podjęcie uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. Przesłanką do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf jest sporządzenie ich niezgodnie z przepisami.

W Rozdziale czwartym tej ustawy zamieszczony został art. 20 ust. 2, który stanowi, że "Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług". Natomiast w art. 2 pkt 2 zawarta jest definicja ustawowa niezbędnych przychodów, stanowiąc "Użyte w ustawie określenia oznaczają: niezbędne przychody - wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości i ilości i zbiorowego odprowadzenia ścieków, które przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych oraz osiągnięcie zysku". Zasadnie zatem przyjęto w zaskarżonej uchwale, że przesłanka zgodności z przepisami prawa wymaga uwzględnienia uzasadnionych kosztów.

Jest to przesłanka ustawowa, której naruszenie powoduje niezgodność z przepisami prawa. Przy wykładni tej przesłanki wskazać należy na § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Budownictwa z 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886). który stanowi, że koszty uzasadnione, to "koszty określone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na podstawie ustawy i niniejszego rozporządzenia przy zachowaniu należytej staranności zmierzającej do ochrony interesów odbiorów i minimalizacji kosztów niezbędnych do wykonania zadań wynikających z ustawy". Na takie więc określenie kosztów uzasadnionych obliguje ustawa w art. 23 ust. 2 pkt 1 lit. e wskazując, że przy ustaleniu niezbędnych przychodów, realizując delegację ustawową, Minister obowiązany jest uwzględnić zapewnienie ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Tak więc art. 24 ust. 4 i ust. 5 powołanej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, musi być interpretowany w związku z rozwiązaniami prawnymi regulującymi zasady ustalania taryf. Naruszenie tych przepisów prowadzi do sporządzenia taryf niezgodnie z przepisami prawa.

Zgodnie z § 3 pkt 1b rozporządzenia taryfa powinna być opracowana przez przedsiębiorstwo w sposób zapewniający ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat.

Opracowując projekt taryf przedsiębiorstwo powinno uwzględnić koszty eksploatacji i utrzymania, w tym amortyzację (§ 6 pkt 1a), przy czym koszty wynikające z inwestycji obejmują m.in. odsetki od kredytów lub pożyczek zaciągniętych na realizację inwestycji oraz koszty finansowe ich obsługi (§ 7 ust. 2 pkt 2). W rozporządzeniu wymienia się źródła finansowania inwestycji, a więc środki własne, kredyty lub pożyczki oraz dotacje i subwencje (§ 7 ust. 3). W § 7 ust. 4 wyraźnie zaś wskazano, co zupełnie umknęło Wojewodzie D. pod wpływem pisma KSWiK z dnia 29 grudnia 2014 r., że koszty świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych obciąża się kosztami inwestycji finansowych ze środków własnych, w tym z kredytów lub pożyczek spłacanych przez przedsiębiorstwo.

Powyższe przepisy zostały trafnie podane w zaskarżonej uchwale jako uzasadniające stwierdzenie, że projekty taryf zostały sporządzone niezgodnie z nimi. Wiadomym jest, że skarżące przedsiębiorstwo uzyskało dotację, czyli bezzwrotne i nieodpłatne przysporzenie, pozwalającą na częściowe sfinansowanie inwestycji w postaci środków trwałych. W majątku skarżącego znalazł się więc ekwiwalent dotacji w postaci określonych środków trwałych. Nie powstały one ze środków własnych skarżącego, do których rozporządzenie nie zalicza dotacji. Wszelkie związane z nimi koszty nie podlegają dlatego rozliczeniu z odbiorcami usług, w tym koszty wynikające z amortyzacji lub wartości umorzenia albo rat kapitałowych.

W ocenie Sądu powołanie tych przepisów było wystarczające do podjęcia uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. Przedstawiona odpowiedzi na skargę dodatkowa argumentacja czerpana z przepisów prawa podatkowego na poparcie swoich racji była więc całkowicie zbędna, skoro kwestie powyższe reguluje sama ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i ww. rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Skarżący nie tylko uzyskał częściowy zwrot poniesionych kosztów w postaci dotacji, więc nie powinien domagać się ponownego zwrotu od odbiorców usług, ale ponadto uzyskanie dotacji miało określony wpływ na koszty uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych w podatku dochodowym od osób prawnych (art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. i art. 16 ust. 1 pkt 48 tej ustawy), a w konsekwencji zwiększenie podatku dochodowego. Powiększenie to niewątpliwie zostało uwzględnione przy ustalaniu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa (art. 23 ust. 1g ustawy, § 6 pkt 1b rozporządzenia).

Nie jest istotne, że skarżący nalicza amortyzację od środków trwałych pozyskanych za dotacje zgodnie z ustawą o rachunkowości, lecz że zgodnie z powołanym § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia koszty świadczenia usług wodociągowych i kanalizacyjnych nie mogą obciążać kosztów inwestycji finansowych z dotacji. W kosztach przedsiębiorstwa niewątpliwe należało uwzględnić amortyzację, lecz pomniejszoną o równowartość dotacji. Przedsiębiorstwo, aby być w zgodzie zarówno z przepisami księgowymi jak i przepisami podatkowymi, musi w wielu wypadkach naliczać odrębnie amortyzację dla celów podatkowych i odrębnie dla celów księgowych. Natomiast na potrzeby ustalania taryf przedsiębiorstwo, powinno posługiwać się ściśle przepisami uzzwzoś i rozporządzenia wykonawczego, a więc nie tylko przepisem § 7 ust. 1 pkt 1 (co wyraźnie akcentowane jest w skardze) ale również ust. 4 i 5 tegoż paragrafu.

Z tych względów Sąd uznał, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej uchwale nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) jak w sentencji.