Uzasadnienie
W skardze z dnia 27 lutego 2012 r. J. M. B. zarzucając Burmistrzowi D. i Prezesowi D. Zarządu Budynków Mieszkalnych sp. z o.o. "naruszenie przepisów prawa administracyjnego i Konstytucji, poprzez niedopełnienie obowiązku prawidłowego wydzielenia od reszty budynku lokalu położonego w D. przy ul. N.wniosła o: 1. zawarcie nowej umowy najmu ww. lokalu na czas nieoznaczony z uwzględnieniem powiększonego metrażu lokalu;
- 2. zatwierdzenie przez Urząd Powiatowy i Urząd Miejski w D. domurowanych przez nią trzech części muru o grubości 12 cm w ścianie frontowej mieszkania wraz z kominem i drzwiami wejściowymi;
- 3. potwierdzenie nieważności umów najmu ww. lokalu zawartych w dniach: 22 kwietnia 2009 r. i 23 września 2011 r., z uwagi na fakt, iż wówczas przedmiotowy lokal nie spełniał ustawowego wymogu bycia samodzielnym lokalem, gdyż nie posiadał trwałych ścian;
- 4. uznanie 50 % powierzchni lokalu do opłat czynszowych;
- 5. uznanie za nieprawidłowe wyliczenie posiadanego przez nią udziału procentowego w częściach wspólnych budynku oraz nieruchomości gruntowej jako 9 %;
- 6. obciążenie kosztami postępowania Urząd Miejski w D.".
W odpowiedzi na skargę Burmistrz D. wniósł o jej oddalenie wskazując w uzasadnieniu, że skarga nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, a sporu z zakresu prawa cywilnego - najmu ww. lokalu mieszkalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.
Zauważyć należy, że skarga nie dotyczy żadnego z wyżej wymienionych aktów podlegających kognicji sądu administracyjnego. Bezsprzecznie wymienione w skardze okoliczności i zarzuty dotyczącą bowiem konfliktu jakie istnieje pomiędzy skarżącą, a Burmistrzem D.i Prezesem D.Z.B.M. sp. z o.o. Skarżąca zarzuca, iż przyznany jej w 2009 roku z zasobów mieszkaniowych Gminy Miejskiej D. przedmiotowy lokal socjalny nie był "samodzielnym lokalem" w rozumieniu ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (t. jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 80, poz. 903 ze zm.), gdyż nie wszystkie ściany tego lokalu miały charakter trwały. Skarżąca uważa, iż wskazana wada lokalu (za której istnienie -jej zdaniem- odpowiada Burmistrza D. i Prezes D.Z.B.M. sp. z o.o.) zmusiła ją do wykonania pewnych prac modernizacyjnych w tym mieszkaniu.
W ocenie skarżącej dokonane przez nią zmiany w lokalu były uzasadnione, powinny one być uznane przez właściwe podmioty i uwzględniane w stosunku najmu jakie wiąże ją z D. Zarządem Budynków Mieszkalnych sp. z o.o.
Podkreślić należy, iż sprawy z zakresu prawa lokalowego wyłączone są z rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnych, bowiem pozycja stron stosunków prawnych dotyczących m.in. użytkowania lokali komunalnych została ustalona na zasadzie równorzędności, sprawy z tego zakresu mają charakter cywilnoprawny i w myśl art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) podlegają kognicji sądów powszechnych. Z kolei ewentualne kwestie dotyczące samodzielności przedmiotowego lokalu czy wskazywanych przez skarżącą nieprawidłowości w tym lokalu z zakresu prawa budowlanego wymagałyby wszczęcia postępowania i wydania przez właściwe organy odpowiednich aktów administracyjnych, które dopiero mogłyby być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Na marginesie należy wskazać, iż żądania skarżącej wykraczają poza ustawowy zakres kognicji przyznanej sądowi administracyjnemu także z tego powodu, iż ze względu na charakter orzeczeń tego Sądu nie może on wydawać wyroków zasądzających, ustalających lub kształtujących prawo. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.