Uzasadnienie
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uprawnia do złożenia skargi wyłącznie z uwagi na własny interes prawny, a więc tym samym nie uprawnia do złożenia skargi w interesie publicznym i nie dopuszcza zaskarżania uchwał organów gminy przez każdego. Złożenie przez organizację społeczną skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, będące realizacją jej celu statutowego, nie jest działaniem motywowanym naruszeniem własnego, indywidualnego, konkretnego interesu prawnego, ale stanowi działanie w obronie interesu publicznego, a ten nie może być przesłanką zaskarżenia na podstawie wymienionego przepisu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 507/13 - LEX nr 1425007).
Kwestia legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym została przez ustawodawcę wyraźnie określona w art. 101 ust. 1 i 2a tej ustawy. Nie mają więc do niej zastosowania przepisy art. 31 kpa, dopuszczające występowanie w charakterze strony organizacji społecznej reprezentującej interesy innych osób (wyrok NSA z dnia 12 października 2001 r. sygn. akt II SA 138/01 - LEX nr 55312).
Przymiot strony w postępowaniu sądowym mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały organu gminy przysługuje wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem prawa miejscowego naruszone przed wniesieniem skargi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2202/06).
Skarżące Stowarzyszenie "N." uzasadniając w skardze swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały podało, że: "Planowana inwestycja, której podstawę stanowi zaskarżona uchwała, będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności nieruchomości przysługującego naszym mocodawcom na podstawie art. 140 kc. Wynika to wprost z treści prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonych w toku przygotowania projektu planu objętego zaskarżoną uchwałą. Nasi mocodawcy mają zatem interes prawny w zaskarżeniu w/w uchwały".
Wbrew wywodom skargi powyższe nie wystarcza do ustalenia, że skarżące Stowarzyszenie wykazało, iż spełniło wymogi określone w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jak słusznie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 40/10, żeby stwierdzić w sprawie istnienie interesu prawnego po stronie wnoszącego skargę, podmiot wnoszący skargę powinien wykazać związek między indywidualną sferą swoich praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, przy czym prawa i obowiązki skarżącego muszą wynikać z konkretnych norm przepisów prawa materialnego. Skarżące stowarzyszenie nie wykazało konkretnego, własnego interesu prawnego, wynikającego z określonej normy prawa materialnego, uprawniającego do skutecznego wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Wskazywane zaś przez skarżące stowarzyszenie uchybienia w procedurze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią samoistnej przesłanki uprawniającej przyjęcie legitymacji skargowej skarżącego stowarzyszenia w sprawie, przysługującej na podstawie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym.
W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, które z jej praw lub obowiązków zostały realnie naruszone, wskazywanymi uchybieniami proceduralnymi. Skarżące Stowarzyszenie nie wykazało zarówno istnienia własnego interesu prawnego, jak również swojego umocowania do reprezentacji grupy mieszkańców, tj. zgody tych mieszkańców. Zauważyć przy tym trzeba, że – wbrew wywodom zawartym w skardze, mającym uzasadnić posiadanie przez stronę skarżącą interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały – zarówno skarga, jak i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarżące Stowarzyszenie składało w imieniu własnym, a nie w imieniu konkretnych, wymienionych wyraźnie mieszkańców.
Odnosząc się do przywoływanego przez stronę skarżącą orzecznictwa sądowoadministracyjnego mającego popierać stanowisko Stowarzyszenia, zauważyć wypada, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 414/06 zapadł w sprawie ze skargi Rady Osiedla i dotyczy sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2007 r. II SA/Wr 66/07 zapadł w sprawie ze skargi osoby fizycznej, a nie stowarzyszenia.
W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu.