Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. (nadanym za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W.) J. K. wniósł skargę "o nieprawne zabieranie praw do powierzchni obszarowych całkowitych" i zażądał dokonania rozgraniczenia i wydania mu powierzchni oraz wyznaczenia biegłego geodety.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. odpowiadając na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że brak jest przedmiotu zaskarżenia, wskazując, że J. K. nie jest beneficjentem Agencji.
Pismem z dnia 30 stycznia 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania, czego dotyczy skarga, precyzyjne oznaczenie organu, którego skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu i sprecyzowanie jakich czynności skarżący domaga się od organu. Pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem.
Odpowiadając na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 8 lutego 2013 r. oświadczył, że skarga dotyczy bezczynności Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w zakresie rozgraniczenia nieruchomości. Jednak w piśmie złożonym w dniu 14 lutego 2013 r. skarżący oświadczył, że jego prawo własności naruszają nie tylko wskazany organ, ale także Urząd Gminy w K. i Starostwo Powiatowe we W.. W kolejnym piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. skarżący podniósł, że skarga dotyczy "naruszenia prawa do pomiarów powierzchni całkowitej użytkowania wieczystego". Skarżący podkreślił, że domaga się wyznaczenia biegłego geodety i rozgraniczenia nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach [...] i [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, to jest nie wskazał, co jest jej przedmiotem w świetle właściwości sądów administracyjnych. Wobec tego należało stwierdzić, że na obecnym etapie skarga jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca.
Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z analizy przytoczonych przepisów prawa wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie dotyczy żadnego z aktów lub czynności, które mogłyby być przedmiotem kontroli z punktu widzenia legalności. Strona skarżąca w skardze nieprecyzyjnie wyraziła swoje niezadowolenie z faktu "zabierania praw do powierzchni obszarowych". Natomiast w kolejnych pismach skarżący podnosił wątki dotyczące rozgraniczenia nieruchomości, bliżej nieokreślonej bezczynności Kierownika Biura ARiMR, Urzędu Gminy w K. czy Starostwa Powiatowego we W.. W żadnym piśmie nie zawarł jednak skarżący dokładnego wskazania co do przedmiotu zaskarżenia.
Skarżący nie uczynił tego mimo, że został pouczony przez Sąd o treści art. 3 p.p.s.a. Nawet zarzucając Kierownikowi Biura ARiMR bezczynność skarżący nie wskazał, czego ta bezczynność ma dotyczyć, a jedynie ponowił skierowany do Sądu wniosek o wyznaczenie geodety i dokonanie rozgraniczenia nieruchomości, które zajmuje od 1945 r.
W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę pisma skarżącego z dnia 8, 14 i 26 lutego 2013 r. zawierają trudne do zinterpretowania wnioski odnośnie do rozgraniczenia nieruchomości, jednak nie są one uzupełnieniem braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy skarga pozostaje obarczona brakiem formalnym, który polega na tym, że skarga nie wskazuje przedmiotu zaskarżenia (w rozumieniu art. 3 p.p.s.a., czyli np. oznaczenia decyzji czy czynności), co prowadzi do wniosku, że skardze nie można nadać dalszego biegu.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.