Uzasadnienie
J. i W. B. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w L. Z. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości. Protest ten został, przez wskazaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej w L. Z., odrzucony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2).
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami 2 Sygnatura akt II SA/Wr 2295/03 administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej zwana upsa), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Wspomnianą kontrolą objęte zostały również postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawy co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w tym także orzeczenia wydane na podstawie norm procesowych
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Stosownie do treści przepisu art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 tegoż przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przepisie § 3 postanowiono, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział 3
Sygnatura akt II SA/Wr 2295/03 się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Z kolei w § 4 powoływanego wyżej przepisu stanowi się, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesienie skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania.
Należy zważyć, iż przepis art, 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm) nie przewiduje możliwości bezpośredniego zaskarżenia uchwały o odrzuceniu protestu do sądu administracyjnego, a co najwyżej można skorzystać z ogólnego trybu zaskarżenia uchwał organów samorządu terytorialnego przewidzianego w przepisach ustawy z 1990 r. o samorządzie gminnym (por. wyrok NSA z 7.01.2000 r., I SA 2017/99, LEX nr 54168.) Dlatego też uchwała ó odrzuceniu protestu do planu mogła być kwestionowana w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. z 2001 r., nr 142, poz, 1591 ze zm.) - p)
Jak się podkreśla w orzecznictwie sądowym zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżyć uchwałę organów gminy można dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Określenie "bezskuteczne wezwanie" oznaczać może zarówno brak jakiejkolwiek reakcji ze strony organu gminy, jak i wyrażoną wyraźnie odmowę usunięcia naruszenia, która musi być w formie uchwały. W obu wypadkach ustawa o samorządzie gminnym odsyła do stosowania przepisów o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (por. post. NSA z 30 listopada 2000 r., I SA 794/00, LEX nr 511712)
Jak wynika z treści przytoczonych wyżej przepisów warunkiem skutecznego zaskarżenia przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w L. Z. było wezwanie tejże Rady (na piśmie) do usunięcia naruszenia prawa i dopiero po podjęciu w tym zakresie stosownej uchwały przez Radę Miejską, lub po bezskutecznym upływie terminu na podjęcie wspomnianej uchwały - dopuszczalne byłoby wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie skarga została wniesiona przedwcześnie, albowiem skarżący nie wystąpili do Rady Miejskiej w L. Z. z wezwaniem o usunięcie naruszenie prawa lub interesu prawnego.
Tym samym wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przed podjęciem przedmiotowej uchwały przez Radę Miejską było niedopuszczalne.
Należy zważyć, iż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuci skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie skargę należało uznać za niedopuszczalną wobec niewyczerpania przez skarżącą trybu zaskarżania uchwały Rady Miejskiej, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia.