Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącym prawo pomocy w m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika skarżących został wyznaczony w dniu 20 sierpnia 2007 r. radca prawny A. S., któremu skarżący udzielili stosownego pełnomocnictwa.
W wyroku z dnia 31 marca 2008 r. (oddalającym skargę) Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżących kwotę 320, 45 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W wyroku z dnia 9 lipca 2009 r. (który zapadł po uchyleniu ww. wyroku) Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżących opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 439, 20 zł.
Pełnomocnik wraz ze skargą kasacyjną od wyroku z dnia 9 lipca 2009 r. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych. W piśmie z dnia 26 lipca 2010 r. pełnomocnik skarżących ponowił ww. żądanie.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 146, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" zd. pierwsze w zw. z pkt. 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.