Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Zastępca Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W., powołując się na upoważnienie Rady Miejskiej W. oraz art. 2 ust. 4 i art. 31 ust. 1-4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.), odmówił skarżącemu M. D. przyznania zasiłku okresowego.
W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w ramach dotacji na zadania zlecone Ośrodek ma obowiązek zapewnić przede wszystkim wypłatę świadczeń obligatoryjnych, do których należą zasiłki stałe, zasiłki stałe wyrównawcze, renty socjalne, zasiłki okresowe gwarantowane, zasiłki macierzyńskie i składki na ubezpieczenie społeczne. Organ stwierdził, że ponieważ przyznana dotacja na 2003 r. na realizacje zadań zleconych nie pokrywa w pełni potrzeb na świadczenia obligatoryjne w związku z wyższym niż zakładano wzrostem ich ilości orzeczono jak wyżej.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzucił, iż zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza prawo. Podniósł, że organ pomocy nie wykazał braku środków na zasiłki okresowe. Zdaniem skarżącego "biorąc pod uwagę wcześniejsze decyzje ośrodka w sprawach skarżącego, dotyczące odmowy przyznania zasiłku okresowego – uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest fałszywe". Skarżący podał, że "innym petentom organ pomocy wypłaca zasiłki w wysokości 351 zł".
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 2 ust. 1, 2, 3, art. 4 ust. 1, art. 31 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na przeprowadzony wywiad środowiskowy wskazał, że M. D. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, mieszka wraz z synem, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Organ podał, że dochodem rodziny są alimenty na syna w wysokości [...] zł oraz zasiłek rodzinny w kwocie [...]zł i podkreślił, że sprawa przyznania pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na żywność objęta została odrębnym postępowaniem administracyjnym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z treści pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. z dnia [...]r. wynika, iż Ośrodek nie otrzyma wystarczających środków finansowych na realizację zasiłków okresowych, w związku z czym ustalił zasadę, że pomoc w tej formie otrzymywać będą rodziny mające na utrzymaniu co najmniej troje dzieci w wieku szkolnym. Następnie z powodu wzrostu świadczeń obligatoryjnych w okresie od stycznia do kwietnia 2003 r. sytuacja finansowa Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. uległa pogorszeniu, co spowodowało zaprzestanie przyznawania świadczeń nieobowiązkowych, czyli okresowych.
Powołując się na art. 2 ust. 1 i 4 ustawy o pomocy społecznej Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że rozpatrując odwołanie nie stwierdziło naruszeń prawa mogących spowodować uchylenie decyzji. Podniosło, iż przywołane wcześniej przepisy prawa wskazują, że potrzeby osób korzystających z pomocy społecznej nie są wystarczającą przesłanką do przyznania pomocy, gdyż o jej przyznaniu również decyduje okoliczność, czy oczekiwana pomoc jest obowiązkowa czy też fakultatywna oraz wysokość posiadanych środków pieniężnych przez organ pomocy społecznej. Kolegium podkreśliło, że zasiłek okresowy jest fakultatywną formą udzielania pomocy społecznej, a zatem i jej wysokość zależy od posiadanych środków finansowych na ten cel. Wskazując na powyższe stwierdziło, że ponieważ Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w W. mając ograniczone możliwości finansowe ustalił zasady przyznawania zasiłku okresowego, ograniczając jego przyznanie dla rodzin wielodzietnych i w związku z tym odmówił skarżącemu przyznania zasiłku okresowego, to brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie organ I instancji naruszył obowiązujące przepisy prawa.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego M. D. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący decyzji tej zarzucił rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 17 pkt 1 kpa i art. 11 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Wskazując na tę podstawę wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności lub niezgodności z prawem.
W uzasadnieniu skargi wywodzono, że skoro zgodnie z art. 11 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej przyznawanie i wypłacanie zasiłków okresowych należy do zadań zleconych gminie przez wojewodę, a w myśl art. 17 pkt 1 kpa organem wyższego stopnia w stosunku do organów gmin w sprawach należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej są wojewodowie, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie i wydając zaskarżoną decyzję naruszyło przepisy o właściwości, co stanowi rażące naruszenie prawa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Jedynym zarzutem podnoszonym w skardze jest naruszenie przez organ odwoławczy przepisów o właściwości.
Wbrew twierdzeniom skarżącego organem II instancji w sprawach dotyczących zasiłków okresowych jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie Wojewoda. Wynika to jednoznacznie z treści art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy o administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 22, poz. 268).
Mając na względzie powyższe uznać należy, że zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.