Uzasadnienie
R. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia 9 lutego 2015 r., nr [...], którą organ ten umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte w wyniku odwołania R. M. i S. N. od decyzji Starosty Ś. z dnia 23 września 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budynek handlowy z placem parkingowym.
Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zatem przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej objęte zostały wszystkie akty i czynności poddane kontroli sądowej.
Zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny.
Wskazać należy, że decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie ma co do istoty charakter procesowy. Nie jest zatem orzeczeniem, które podlegałoby wykonaniu. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzja umarzająca postępowania odwoławcze nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Charakteryzuje się ona natomiast skutecznością. Jak wskazano we wniosku, wydanie takiej decyzji wiąże się bowiem ze skutkami polegającymi na ustatecznieniu się decyzji o pozwoleniu na budowę, a z kolei wykonalność tej decyzji może doprowadzić do skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, wykluczyć należy możliwość wstrzymania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopuszczenie wstrzymania takiej decyzji prowadzić miałoby do pozbawienia decyzji o pozwoleniu na budowę przymiotu wykonalności, zgodnie bowiem z art. 130 § 2 k.p.a., wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji do czasu jego rozpatrzenia. Dopuszczenie takiej konstrukcji stanowiłoby obejście przepisu art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r.. poz. 1409 ze zm.), stanowiącego, że w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji.
Niezależnie od powyższego przyjdzie zauważyć, że skarżąca we wniosku nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek zawiera jedynie żądanie wstrzymania wykonania, nie wskazuje natomiast na okoliczności, które czyniłyby ten wniosek zasadnym. Podkreślić przy tym należy, że sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę - poprzez ich realizację - zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżąca w kontekście powołanych okoliczności nie podała.
Nie można zatem uznać, ze w sprawie pojawią się trudne do odwrócenia skutki. Natomiast co do drugiej przesłanki wstrzymania określonej w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. - możliwości wyrządzenia znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, to wskazać należy, że Sąd bez uzasadnienia wniosku wskazującego na powstanie takiej szkody w stosunku do osób skarżących nie może się wypowiedzieć. Powstanie takiego skutku należałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie go w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżąca w kontekście powołanych okoliczności nie podała. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)".
W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji.