Uzasadnienie
Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego, działając na podstawie m.in. § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005, ze zm.), w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy [...] Batalionu Dowodzenia OW we W. z dnia [...] r. w przedmiocie wstrzymania st. chor. R. M. wypłaty dodatku do uposażenia za mistrzowską klasę kwalifikacyjną specjalisty wojskowego w wysokości 18% uposażenia bazowego.
Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, iż uzyskanie specjalności wojskowej (Nr [...]) przez st. chor. R. M. w dniu [...] r. zostało dokonane bez podstawy prawnej, natomiast przed dniem [...] r. st. chor. R. M. posiadał klasę specjalisty wojskowego (Nr [...].) niewłaściwą z zajmowanym stanowiskiem.
Dodatek, którego sprawa dotyczy, przyznany został na podstawie Decyzji Nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r. w sprawie uzyskiwania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych RP (Dz. Rozk. MON poz. 24), nieobowiązującej po dniu 30 marca 2001 r., stosownie do art. 75 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 1268).
Według organu II instancji po dniu 30 marca 2001 r. nie było podstaw do wydawania decyzji w sprawie nadawania, potwierdzania bądź podwyższania klas kwalifikacyjnych oraz przyznawania dodatków za klasę kwalifikacyjną uzyskaną lub podwyższoną po tym dniu. Zaistniała zatem konieczność dokonania weryfikacji i ponownego ustalenia prawa każdego żołnierza - nie tylko R. M. - do posiadanej klasy kwalifikacyjnej i pobierania dodatku po dniu 30 marca 2001 r.
Na powyższą decyzję skargę wniósł R. M. domagając się uchylenia decyzji obu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa.
Zarzut naruszenia prawa dotyczył art. 75 cyt. wyżej ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień..., co zdaniem skarżącego polegać miało na niewłaściwej interpretacji, a w konsekwencji na niewłaściwym zastosowaniu.
Skarżący zarzucił ponadto naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady praworządności (art. 6 Kpa), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) a także zasady pogłębiania zaufania (art. 8 Kpa).
Podobnie jak w odwołaniu od decyzji I instancji w skardze podniesiono, iż nieuzasadnione jest stanowisko organów orzekających w sprawie co do utraty mocy obowiązującej Decyzji MON Nr 29/MON z dnia 2.03.1995r. Skarżący
Sygn. akt 4 II SA/Wr 2443/02 3 wskazał przede wszystkim, iż omawiana decyzja nie została zamieszczona w wykazie aktów prawnych ujętych w obwieszczeniu Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 200Ir. /MP Nr 4, poz. 872/, nie godząc się przy tym ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, że wymieniony wykaz aktów normatywnych, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001r. ma jedynie porządkowy charakter.
Uzasadniając zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego skarżący podał, iż w jego sprawie organy nie dochowały obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą praworządności, uchybiły też obowiązkowi stania na straży praworządności, który wynika z zasady prawdy obiektywnej, a nadto uchybiono zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa przez to, iż zaskarżona decyzja nie wyjaśnia w dostateczny sposób wątpliwości związanych z charakterem prawnym Decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr 29/MON z dnia 2 marca 1995r.
Według skarżącego zaskarżoną decyzją objęto także sprawy spoza przedmiotu postępowania dotyczącego dodatku, a mianowicie jego uprawnienia w zakresie klas kwalifikacyjnych specjalisty wojskowego.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenie, że decyzja organu I instancji utrzymana została w mocy jako "niebudząca zastrzeżeń merytorycznych". Jako prawną podstawę działania organów w niniejszej sprawie wskazano art. 75 cyt. wcześniej ustawy z dnia 22 grudnia 2000r., jak również art. 163 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie należy jednak wskazać, że Sąd nie przyjął twierdzenia skarżącego, iż Decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr 29/MON z dnia 2 marca 1995r., z uwagi na niezamieszczenie jej w wykazie objętym obwieszczeniem Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 200Ir. /MP Nr 47, poz. 872/, uważać należy za akt nadal obowiązujący.
Zwrócić trzeba bowiem uwagę, iż od wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r., stosownie do jej art. 87, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Stąd też w art. 75 ust. 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2000r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 120, poz. 1268/ przyjęto, iż z dniem wejścia w życie tej ustawy /30.03.2001r./ tracą moc akty normatywne m.in. ministrów lub innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji RP, jeżeli zawierają normy prawne o charakterze powszechnie obowiązującym lub wewnętrznym, z wyjątkiem rozporządzeń.
To na tej podstawie utraciła moc również Decyzja Ministra Obrony Narodowej Nr 29/MON z dnia 3 marca 1995r. w sprawie uzyskiwania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadachronowych w Siłach Zbrojnych RP. Fakt niezamieszczania wymienionej Decyzji w wykazie, o którym mowa w art. 75 ust. 4 cyt. ustawy z dnia 22 grudnia 2000r., nie ma znaczenia prawnego, bowiem skutek prawny w postaci utraty mocy przewidziany został wprost z przytoczonym art. 75 ust. 2 ustawy i nie został uzależniony od umieszczenia danego aktu w wykazie.
Tak więc organy wojskowe, ustalając uprawnienia do dodatku do uposażenia zasadniczego, miały wręcz obowiązek stwierdzić, czy skarżący posiada klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego. Zgodnie bowiem z § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy /Dz.U. Nr 90, poz. 1005, ze zm./ odpowiedni dodatek przysługuje żołnierzowi, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji.
Z decyzji I instancji wynika przy tym, że rozkazem Dowódcy SOW Nr [...] z dnia [...] r. został uchylony, jako wydany bez podstawy prawnej, rozkaz tego organu wojskowego z dnia [...] r. o nadaniu klasy mistrzowskiej st. chor. R. M..
Niemniej należy zwrócić uwagę, że tryb działania organów wojskowych w sprawie ustalenia uprawnień skarżącego do dodatku do uposażenia dotknięty jest wadami proceduralnymi, które bez wątpienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stwierdzając, że skarżącemu, z uwagi na nieposiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, nie przysługuje dodatek do uposażenia zasadniczego, organ I instancji, na podstawie art. 163 Kpa, orzekł decyzją o wstrzymaniu wypłaty dodatkowej za klasę kwalifikacyjną [...]. W myśl powołanego art. 163 Kpa organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w rozdziale 13 działu II Kodeksu, o ile przewidują to przepisy szczególne.
Takim przepisem szczególnym nie może być jednak, przywołany w zaskarżonej decyzji, § 5 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000r. Zawiera on przede wszystkim normę kompetencyjną określającą w pkt 1-3 właściwość organów, a expressis verbis nie przewiduje ani zmiany, ani też uchylenia decyzji. Omawiany przepis rozporządzenia stanowi wprawdzie, że wymienione w nim organy decyzją przyznają podwyższają wstrzymują lub obniżają dodatki o charakterze stałym i dodatek strefowy, jeżeli dalsze przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej, niemniej należy dojść do wniosku, że wstrzymanie dodatku - a tak rozstrzygnięto w rozpoznawanej sprawie - ze swej
Sygn. akt 4 II SA/Wr 2443/02 5 istoty nie stanowi zmiany decyzji, a tym bardziej nie uchyla dotychczasowej decyzji.
Trudno zresztą zaakceptować formę wstrzymania dodatku w sytuacji, gdy stwierdzono, jak w przypadku skarżącego, iż w świetle § 25 ust. 1 rozporządzenia dodatek mu nie przysługuje.
Wskazać przy tym można, że wstrzymanie dodatku przewidziane zostało w § 15 ust. 3 rozporządzenia, co potwierdza wcześniejsze wskazania, że wstrzymanie ma charakter czasowy, uwarunkowany określonymi w rozporządzeniu okolicznościami.
Weryfikowanie uprawnień do dodatków do uposażenia żołnierzy na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 10.10.2000r. wymagało też od organów określonych w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, by sprawy poszczególnych żołnierzy rozpatrywać także z uwzględnieniem § 35 rozporządzenia, przewidującego ochronę praw nabytych. W przypadku skarżącego R. M. kwestia zachowania prawa do dodatku otrzymywanego przez tego żołnierza na podstawie dotychczasowych przepisów nie została w ogóle rozpatrzona i oceniona.
Wobec powyższego Sąd uwzględnił skargę stwierdzając, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./, tj. takim, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczono zatem jak w pkt I sentencji.
Zaskarżona decyzja negatywnie rozstrzyga o dotychczasowych uprawnieniach skarżącego do dodatku do uposażenia, zatem uwzględniając skargę, na podstawie art. 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt II sentencji, że decyzja ta nie może być wykonana.