Uzasadnienie
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. po rozpatrzeniu wniosku I. K., na podstawie art. 104 k.p.a. (t.j. Dz.U. z 2000, Nr 98, póz. 1071) oraz art. 11 pkt. l, art. 27a ust. 1,2, art. 43 ust. l ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 1998 r. nr 64, poz. 414 ze zm.) decyzją z dnia [...] r. nr [...]odmówił przyznani świadczenia pomocy społecznej w formie renty socjalnej.
Od tej decyzji Pan I. K. wniósł odwołanie twierdząc, że jego sytuacja życiowa oraz stan zdrowia uprawnia go do ubiegania się o pomoc społeczną w postaci renty socjalnej albo innych stałych środków finansowych na utrzymanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu ww. odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 27a ust. l i 2, art. 43 ust. l ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej oraz art. 138 § l k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Pismem z dnia [...]r. I. K. przesłał do
Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej okresu przyznania zasiłku stałego. W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek wraz z dokumentacją o przyznanie zasiłku złożył w dniu [...]r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w P., przy czym jedynymi brakującym dokumentem, od którego uzależnione było przyznanie świadczenia było zaświadczenie o niepełnosprawności
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w decyzji II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) dalej p.s.a. - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 145 § l pkt 2 p.s.a., związku z art. 156 § l k.p.a. sąd stwierdzaj nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Sąd rozpatrując sprawę w pierwszej kolejności rozważa zarzuty dotyczące przepisów postępowania, gdyż merytoryczna ocena decyzji możliwa jest jedynie, gdy przy jej wydaniu organy nie uchybiły procedurze regulującej postępowanie administracyjne.
Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...]odmawiająca przyznania renty socjalnej.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 27 a ust. l i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 414 z 1998 r. ze zm.). Przepis art. 27 a cytowanej ustawy obowiązujący jeszcze w chwili wydawania decyzji I instancji, przestał jednakże obowiązywać w chwili wydawania decyzji przez organ II instancji ponieważ przepis ten został uchylony przez art. 18 pkt. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. 2003 r. nr 135, poz. 1268).
Zgodnie z art. 6 kpa organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, a decyzje administracyjne mogą być wydawane tylko na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. W związku z powyższym wydawanie decyzji na podstawie nieistniejących przepisów prawa narusza w sposób istotny art. 6 kpa.
Z powyższych względów uznając, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej na zasadzie art. 145 § l pkt 2 p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd nie orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji, gdyż jako orzeczenie negatywne nie ma ono przymiotu wykonalności.