Uzasadnienie
W dniu 6 listopada 2003 r. E. J. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...], nr [...], w sprawie ustalenia dla R. i G. N. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu polegających na rozbudowie i przebudowie budynku istniejącej stodoły na chlewnię głębokosciółkową o pow. zabudowy ok. 300m2 w N. przy ul. [...]. Decyzja powyższa, wskazująca jako stronę postępowania M. J., przesłana została na adres E. J. w N. W skardze, opatrzonej datą 4 listopada 2003 r., rozpoczynającej się od słów "Ja, M. J. (...) składam ponowne odwołanie od decyzji o ustalenie warunków zabudowy terenu", E. J. podała, że jest obywatelką polską, wywodząc, iż nie zgadza się z lokalizacją dużej chlewni na sąsiedniej działce, gdyż zamierza uruchomić na swojej posesji gastronomię z pokojami mieszkalnymi.
Podniosła również, że w razie sprzedaży działki jej cena – z uwagi na sąsiedztwo - będzie symboliczna. Ponadto wskazała pełnomocnika do doręczeń w Polsce w osobie A. C. zamieszkałej w I. W związku z tym, że E. J. nie stawiła się na rozprawę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w dniu 14 czerwca 2005 r., Sąd postanowił wezwać skarżącą do złożenia oświadczenia czy skargę wniosła we własnym imieniu czy jako pełnomocnik ojca – M. J., zakreślając termin 14 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W tym celu odroczono rozprawę z terminem na piśmie.
Powyższe wezwanie zostało doręczone A. C. w dniu 20 czerwca 2005 r. za pisemnym pokwitowaniem.
W aktach sprawy brak jest dowodu, by skarżąca zastosowała się do wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności podać trzeba, że zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.l271) z dniem l stycznia 2004 r. utworzone zostały w Warszawie i miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów - wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Na zasadzie § l pkt 9 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa opolskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Stosownie do art. 59 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, sąd, któremu sprawa została przekazana przez inny sąd administracyjny, który stwierdził swą niewłaściwość, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy.
W świetle art. 97 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu na postawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za wyjątkiem wpisu i innych kosztów sądowych, do których stosuje się dotychczasowe przepisy.
W chwili wniesienia skargi wymogi, jakie powinna spełniać skarga określał przepis art. 37 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W aktualnym stanie prawnym wymogi te określa art. 57 § l powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązująca od dnia 1 stycznia 2004 r. Wejście w życie ustawy nie spowodowało w istocie zmian w zakresie obowiązku podpisania skargi przez skarżącego lub przedłożenia pełnomocnictwa w przypadku podpisania skargi przez pełnomocnika skarżącego. Zarówno bowiem według przepisu art. 37 pkt powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, jak i na podstawie art. 46 § 2 pkt 4 i art. 46 § 3 w związku z art. 57 § l ustawy, skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył tego pełnomocnictwa.
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie, a w razie ich nieusunięcia - odrzuceniem jej przez Sąd na podstawie art. 58 § l pkt 3 ustawy, który stanowi, iż odrzuca się skargę w sytuacji nieuzupełnienia braków w wyznaczonym terminie.
W rozpoznawanej sprawie nie można było pominąć istotnych rozbieżności wynikających z treści skargi, która sporządzona i podpisana została wprawdzie przez E. J., a której początkowa część wskazywała jednocześnie, iż skarżącym jest M. J., będący adresatem zaskarżonej decyzji. Te rozbieżności należało uznać za braki skargi, co uzasadniało wezwanie do ich usunięcia w zakreślonym terminie.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia E. J. nie przedłożyła ani wyjaśnienia czy skargę wnosi osobiście ani nie przedłożyła stosownego pełnomocnictwa.
Wobec powyższego należało przyjąć, że braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, stąd na podstawie art. 58 § l pkt 3 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.