Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 249/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącym D. i M.W. prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącym wraz z pouczeniem w dniu 10 lipca 2009 r.. Ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru wynika, że skarżąca D.W. odebrała go osobiście.
Pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. D. i M.W. wnieśli zażalenie m.in. na "zarządzenie Sądu - Przewodniczącego do sprawy IISA/Wr 249/05 z dnia 1.06.05.".
Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2009 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał wnoszących zażalenie do usunięcia jego braków formalnych przez nadesłanie oświadczenia jakiego zarządzenia dotyczy zażalenie, bowiem zarządzenia z dnia 1.06.05 nie ma w aktach sprawy.
W piśmie z dnia 26 lipca 2009 r. skarżący poinformowali, że zażalenie z dnia 29 czerwca 2009 r. było do postanowienia sędziego z dnia 22 czerwca 2009 r. (k-192).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.
Z powyższego przepisu oznacza, że zażalenie od postanowienia zgłoszony przed doręczeniem kwestionowanego postanowienia jest przedwczesny i nie wywołuje skutków procesowych.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie skarżący D. i M.W. wnieśli w dniu 29 czerwca 2009r zażalenie od postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2009 r., jednakże ten środek zaskarżenia nie mógł został złożony skutecznie, bowiem zażalenie zostało wniesione jeszcze przed doręczeniem w/w postanowienia skarżącym, co nastąpiło w dniu 10 lipca 2009r..
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie należy zauważyć, że skarżący wnosząc zażalenie z dnia 29 czerwca 2009 r., kwestionują w istocie postanowienie dla nich korzystne. Jak wynika bowiem z tego orzeczenia, przyznano w nim D. i M.W. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Stąd też jest dla Sądu niezrozumiałe postępowanie, że najpierw skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a gdy wniosek w całości jest uwzględniony żądają później wyeliminowania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.