Uzasadnienie
Sygn. akt 3 II SA/Wr 2505/2001 2
Na wniosek A. W. wszczęto [...] postępowanie administracyjne, w wyniku którego Prezydent Miasta G. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] orzekającą o wymeldowaniu J. W. z lokalu położonego w G. przy ul. P. [...] - na mocy art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 32 z 1984 r., poz. 174 z późn. zm.). Przedmiotową decyzję doręczono 7 maja 2001 r. J. Z. - przedstawicielowi ustanowionemu przez Sąd Rejonowy Wydział Cywilny w G. (sygn. akt I Co 188/01) dla nieznanego z miejsca pobytu J. W. celem ochrony jego praw w toczącym się postępowaniu o wymeldowanie.
J. W. w dniu [...] złożył odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody D., który na mocy art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 1980 r. Nr 9, póz. 26 z późn. zm.) postanowieniem z dnia [...] Nr [...] stwierdził, że jest ono, cyt. "niedopuszczalne z powodu uchybienia terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego".
J. W. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego — Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu zarzucając, że od 20 kwietnia 2001 r. do 10 lipca 2001 r. był tymczasowo aresztowany, a fakt ten został zatajony przed organami przez byłą żonę skarżącego – A. W. Skarżący podał, iż nic nie wiedział o toczącym się postępowaniu i w konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie twierdząc, iż niewniesienie odwołania przez skarżącego w ustawowym terminie spowodowało, że decyzja organu I instancji stała się w dniu 21 maja 2001 r. prawomocna i ostateczna. Wraz z odwołaniem skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie Wojewoda D. powiadomił, iż po wydaniu zaskarżonego postanowienia wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu J. W. z lokalu położonego w G. przy ul. P. [...] i w dniu [...] decyzją Nr [...] stwierdził nieważność powołanej decyzji organu pierwszej instancji.
W piśmie przed rozprawą z dnia 12 maja 2004 r., Wojewoda D. przesyłając odpis swej decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności oświadczył, iż decyzja ta jest prawomocna bowiem żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania.
3 Sygn. akt 3 II SA/Wr 2505/2001
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.
Stosownie do art. 161 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).
Niewątpliwie w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy zaistniała przesłanka z pkt 3 § 1 art. 161, albowiem bezprzedmiotowe stało się orzekanie co do zgodności z prawem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która została już prawomocnie zniesiona z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności.
Z tego względu orzeczono, jak w sentencji postanowienia.