Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 253/15 oddalił skargę H. B.. Od wyroku tego żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej i jest on prawomocny od dnia 17 listopada 2015 r.
H. B. pismem z dnia 20 marca 2017 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Na uzasadnienie wniosku podał, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik nie wniósł skargi kasacyjnej od wyroku, o czym skarżący dowiedział się dopiero z rozmowy telefonicznej z sekretariatem Sądu w dniu 20 lutego 2017 r. Skarżący oświadczył, że gdyby był wiedział o niewniesieniu skargi kasacyjnej, to wystąpiłby o jej wniesienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Wobec tego trzeba powiedzieć, że akt sprawy wynika, iż skarżący jest reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu (adw. M. M.), który uznał jednak, że brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku, na dowód czego złożył do akt pisemną opinię w tym przedmiocie. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że sam fakt odmowy sporządzenia skargi kasacyjnej nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2006 r., II OZ 512/06, Orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., I CZ 64/14, Sn.pl). Sąd w sprawie niniejszej podziela to stanowisko.
W konsekwencji błędny jest pogląd wyrażony we wniosku H. B. o przywrócenie terminu, jakoby w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej został przez skarżącego uchybiony z powodu tego, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu nie wniósł skargi kasacyjnej. Zatem zdaniem Sądu brak jest podstaw do zastosowania art. 86 § 1 p.p.s.a. i przywrócenia terminu, ponieważ niewniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego w terminie nie stanowi okoliczności uzasadniającej obecnie (wobec wniosku skarżącego) przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro więc nie doszło do uchybienia terminu, wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny.
Nadto trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Wobec tego Sąd stwierdził, że skarżący upatruje ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w tym, że w dniu 20 lutego 2017 r. dowiedział się, iż jego pełnomocnik nie wniósł skargi kasacyjnej od wyroku. Zatem termin 7-dniowy do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu upływałby z dniem 27 lutego 2017 r. Tymczasem skarżący z wnioskiem wystąpił w dniu 20 marca 2017 r., a więc jego wniosek uznać należałoby za spóźniony.
Uwzględniając powyższe okoliczności, a więc to, że skarżący terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie uchybił, a także przyjmując, że gdyby nawet uznać, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 20 lutego 2017 r., to wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, Sąd postanowił wniosek odrzucić.
Z tych względów w sentencji orzeczono na podstawie art. 88 p.p.s.a., który stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Na marginesie Sąd wskazuje, że w myśl art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, a więc skarżący winien był wnieść wraz z wnioskiem skargę kasacyjną. Jednak Sąd uznał, że wzywanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez dołączenie do niego skargi kasacyjnej byłoby niecelowe, skoro już z samego wniosku wynikało, że podlega on odrzuceniu.