Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego M. D. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W., na podstawie art. 37 § 1 i 2 kpa zobowiązało Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. do załatwienia w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia wniosku skarżącego złożonego dnia [...]r. o przyznanie zasiłku celowego.
Postanowienie to zawierało pouczenie, iż stronie służy na nie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia.
Stosownie do tego pouczenia M. D. złożył na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o stwierdzenie jego nieważności lub niezgodności z prawem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, merytorycznie ustosunkowując się do przedstawionych w skardze zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Stosownie do obowiązującego w czasie składania przez skarżącego M. D. w niniejszej sprawie skargi art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Identyczne uregulowanie zawarto w obowiązującej obecnie ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 3 § 2 pkt 2 i 3 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydane na podstawie art. 37 § 1 i 2 kpa w przedmiocie zobowiązania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w W. do załatwienia wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku celowego.
Postanowienie wyznaczające w trybie art. 37 § 2 kpa dodatkowy termin załatwienia sprawy nie spełnia żadnego z wymogów określonych w art. 16 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest bowiem w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienia (art. 141 § 1 kpa), przy czym postanowienie takie nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to też postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Wbrew zatem stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. przedstawionemu w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu, na postanowienie wyznaczające w trybie art. 37 § 2 kpa dodatkowy termin załatwienia sprawy nie służyła w czasie wydawania zaskarżonego postanowienia, ani też nie służy obecnie skarga do sądu administracyjnego.
Identyczne stanowisko wielokrotnie prezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 3920/01 – LEX nr 76109; wyrok z dnia 24 maja 2001 r. sygn. akt IV SA 572/99 – ONSA 2002/3/116; wyrok z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 – ONSA 2002/4/144; postanowienie z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 – LEX nr 78952; postanowienie z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt IV SA 1149/96 – LEX nr 43277).
Wobec powyższego – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.