Uzasadnienie
Wojewoda Opolski w dniu 19 listopada 2003 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę z dnia 18 listopada 2003 r. na uchwałę Nr X/85/03 Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 10 września 2003 r., w sprawie uchwalenia Statutów Sołectw, wnosząc o jej uchylenie z powodu istotnego naruszenia prawa.
NSA – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wezwał pismem z dnia 9 grudnia 2003 r. Radę Miejską w Głuchołazach do udzielenia odpowiedzi na skargę.
W odpowiedzi na to wezwanie Przewodniczący Rady Miejskiej w Głuchołazach, pismem z dnia 7 stycznia 2004 r., poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny, że na najbliższej, styczniowej sesji Rada Miejska uchyli zaskarżoną uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w związku z tą informacją, zwrócił się do Wojewody Opolskiego z pytaniem, czy podtrzymuje skargę na przedmiotową uchwałę.
W tym czasie Przewodniczący Rady Miejskiej powiadomił tut. Sąd o uchyleniu zaskarżonej uchwały, co nastąpiło w dniu 29 stycznia 2004 r.
Wojewoda Opolski pismem z dnia 18 lutego 2004 r. oświadczył, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Skoro Wojewoda Opolski wycofał skargę i cofnięcie – wobec uchylenia aktu objętego skargą przez Radę Miejską w Głuchołazach – nie zmierza to obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (zdanie drugie cytowanego wyżej art.
- 60) należało na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy, umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.