Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230, jest w szczególności skarga. Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Po myśli § 3 art. 220 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Niezależnie od powyższego należy również zauważyć, że skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 P.p.s.a.). Osoby prawne działają w procesie przez organ albo osoby uprawnione do działania w jej imieniu. W przypadku spółki z o.o. jest nim zarząd, który reprezentuję spółkę w sądzie i poza sądem. Podmiot ją reprezentujący ma obowiązek dołączyć do akt sprawy dokument potwierdzający jego uprawnienie do reprezentacji spółki. Do takich dokumentów należy m.in. wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego.
Usunięcie braków formalnych skargi w powyższym zakresie następuje w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona i podpisana przez B.O., która – jak wynika z akt sprawy – była głównym projektantem i reprezentowała stronę skarżącą w postępowaniu administracyjnym przed organami. W związku z tym zarządzeniami z dnia 19 kwietnia 2016 r. wezwano stronę skarżącą, wskazując że pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być podmioty wymienione w art. 35 P.p.s.a., i pouczając o treści tego artykułu, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, złożenie 2 odpisów skargi oraz wyciągu z KRS – w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzeń pod rygorem odrzucenia skargi. Odpisy powyższych zarządzeń doręczono stronie skarżącej w dniu 9 maja 2017 r. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty i usunięcia braków formalnych skargi upłynął w dniu 16 maja 2017 r.
Pismem z dnia 12 maja 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej – radca prawny U.N. wskazała, że skarżąca Spółka przesłanym do B.O. pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. odwołała udzielone jej pełnomocnictwo. Na potwierdzenie powyższej okoliczności w załączeniu przesłano pismo przewodnie z dnia 20 stycznia 2017 r. wraz z załączonym do niego odwołaniem pełnomocnictwa oraz poświadczeniem, w którym zwrócono się z prośbą o zwrot oryginału udzielonego pierwotnie pełnomocnictwa oraz poświadczenia otrzymania odwołania. Pomimo dokonanego odwołania i przesłania go ówczesnemu pełnomocnikowi, oryginał pełnomocnictwa i potwierdzenie otrzymania odwołania nie zostały zwrócone mocodawcy.
Skoro w chwili składania skargi B.O. nie legitymowała się już ważnym pełnomocnictwem do reprezentowania strony skarżącej, co oznacza, że skarga została sporządzona i złożona wbrew woli mocodawcy, który czynności dokonanych przez ww. nie potwierdził, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. Stąd orzeczono jak w sentencji.