Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem odmówiono Stowarzyszeniu [...] przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. nr [...] o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie marketu budowlanego przy ul. L. w J. (działki nr [...]).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie wniosło o wstrzymanie wykonania opisanej decyzji, wskazując, że inwestor wszczął postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, a więc wykonanie ww. decyzji może spowodować nieodwracalne skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że w myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Trzeba wskazać, że zasadniczym przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest ocena legalności zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. nr [...]. Tymczasem rozpoznawany obecnie wniosek dotyczy wstrzymania wykonania właśnie tej decyzji, a nie zaskarżonego postanowienia.
Oceniając tak sformułowany wniosek w kontekście art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd stwierdził, że przepis ten rozszerza możliwość wstrzymania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zdaniem sądu użyty w tym przepisie zwrot "w granicach danej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., a więc oznacza on sprawę w ujęciu materialnym. W związku z tym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, opubl. ONSA z 2001 r. Nr 1, poz. 7 oraz postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec tego sąd stwierdził, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie została wydana w granicach sprawy ustalonych dla zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.. Jest tak ponieważ nie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa pomiędzy tymi dwoma aktami. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest bowiem kwestia formalna przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a zatem jest to sprawa odmienna niż rozstrzygnięta mocą ww. decyzji administracyjnej. Brakuje również tożsamości podmiotowej między tymi sprawami, bowiem zawarte w omawianej decyzji i zaskarżonym postanowieniu katalogi stron postępowania są rozbieżne (skarżące stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją administracyjną). Oczywiście wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym, jednakże ze względu na wykazaną odrębność zakresów przedmiotowych i podmiotowych, nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.
Z tego powodu sąd doszedł do przekonania, że w postępowaniu sądowym dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie jest możliwe skuteczne wnioskowanie o wstrzymanie wykonania decyzji, od której strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający wniosek stoi bowiem na stanowisku, że nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Dlatego też wniosek skarżącego sformułowany w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a musiał zostać oddalony.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.