Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...]r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. G. na podstawie art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, nałożył na A S.A. - Oddział w J. G. obowiązek dostarczenia w terminie do [...]r. zaświadczenia z Referatu Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta w J. G. o zgodności z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w [...] r. ułożenia linii energetycznych na działkach nr [...],[...],[...],[...] i [...] w rejonie ul. L. w J. G. Wyżej opisane postanowienie zostało zakwestionowane przez Państwa Z. i B. B., którzy wnieśli zażalenie.
Rozpatrując to zażalenie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wskazał, że postępowanie administracyjne oparte jest na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w przepisach prawa materialnego. Przepisy procedury administracyjnej przewidują dla organu odwoławczego możliwość stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, jeżeli okaże się, iż przepisy prawa materialnego nie przewidują możliwości zaskarżenia.
W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu (art. 134 KPA). Niedopuszczalność zażalenia może wynikać, tak jak w powyższym przypadku, z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Obejmują one przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji.
Zgodnie z treścią art. 77 KPA organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Przepis ten łączy się bezpośrednio z zapisem art. 123 § 2 KPA, który stanowi, iż postanowienia dotyczą wszelkich kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Przedmiotowe postanowienie dotyczyło kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygało o istocie sprawy. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, o czym stanowi art. 142 KPA.
W zaistniałej sytuacji należało uznać, na podstawie art. 134 w zw. z 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, niedopuszczalność wniesionego zażalenia.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wskazali, że wystąpili o uregulowanie stanu prawnego linii przesyłowych energii elektrycznych oraz 18 słupów na terenie 8 działek stanowiących własność skarżących. Ich zdaniem stanowią one ewidentną samowole budowlaną, czego nie chcą przyznać organy nadzoru budowlanego. Podkreślono, że organ nadzoru budowlanego, które zgodnie z prawem (art. 6-10 KPA) winny stać na straży przestrzegania prawa, czuwać, aby w wyniku nieznajomości prawa strona nie poniosła szkody, dążyć do pogłębiania świadomości prawnej, stosować zasadę prawdy obiektywnej, nie przestrzegają wspomnianych zasad.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 Sygnatura akt II SA/Wr 264/05 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zakresem tym są objęte również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich zgodności z prawem.
Opisane na wstępie postanowienie organu I instancji zostało wydane w toku prowadzonego przezeń postępowania i ma charakter dowodowy. Zostało ono wydane na podstawie art. 77 KPA. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z § 2 tegoż przepisu organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.
Jak wynika z powyższego uregulowania organ administracji publicznej określa zakres postępowania dowodowego w formie postanowienia. W postanowieniu tym wymienia się fakty wymagające stwierdzenia oraz środki dowodowe. Organ nie jest
Sygnatura akt II SA/Wr 264/05 związany postanowieniem dowodowym i może je w każdym stadium postępowania zmieniać, uzupełniać lub uchylić. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, ale może ono być kwestionowane łącznie z decyzją w odwołaniu (por. B.Adamiak, w: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 405-406, por. także wyrok NSA z 19 marca 1998 r., IV SA 881/96, LEX nr 43335. Biorąc powyższe pod uwagę zasadne było uznanie przez organ odwoławczy niedopuszczalności zażalenia z przyczyn przedmiotowych, skoro przepisy prawa materialnego nie przewidywały możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia (art. 134 w zw. z art. 144 KPA).
W konkluzji Sąd uznał, iż kwestionowane postanowienie nie narusza obowiązującego porządku prawnego i dlatego też zgodnie z przepisem art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.