Uzasadnienie
J. L. i E. L. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia, wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie jest wystarczające złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania postanowienia istotnie trudne do odwrócenia.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie uzasadnili wniosku, ani nie powołali żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem postanowienia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.