Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. J. G. przeprowadził na wniosek Państwa Z. i B. B. postępowanie w sprawie wybudowania linii energetycznych 110 KV i 220 KV na działkach nr [...],[...] i [...] w rejonie ul. F. w J. G..
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że rzecz dotyczy działek będących własnością wnioskodawców i położonych w okolicach ul. L., a nie ulicy F.. Ustalono również, że przez działki nr [...] i [...] przebiega napowietrzna linia energetyczna 110 KV, a przez działkę nr [...] napowietrzna linia 220 KV.
Organ I instancji ustalił, że na budowę powyższych linii energetycznych, stanowiących dowiązania liniowe do stacji transformatorowej 110/220 KV "A", była wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...]z dnia [...]r. Organ I instancji ustalił ponadto, że linie energetyczne są zinwentaryzowane i utrzymane w należytym stanie technicznym. Wobec powyższego decyzją nr [...]z dnia [...]r. umorzono postępowanie w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Wyżej opisana decyzja została zakwestionowana przez Państwa Z. i B. B., którzy złożyli odwołanie. W odwołaniu Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili rażące naruszenie prawa poprzez jego błędną interpretację, brak uzasadnienia faktycznego decyzji.
D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując przedmiotowe odwołanie wskazał, iż przytoczone w nim argumenty nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, materiale dowodowym oraz ustaleniach poczynionych w toku postępowania. Podkreślono, że zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli".
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy organ i instancji przeprowadził postępowanie w sprawie wybudowania linii energetycznych 110 KV i 220 KV na działkach nr [...],[...] i [...] w rejonie ul. F. w J. G., W trakcie tegoż postępowania ustalono, iż przez działki nr [...] i [...] przebiega napowietrzna linia energetyczna 110 KV, a przez działkę nr [...] napowietrzna linia 220 KV. Do akt sprawy dołączone zostały dokumenty potwierdzające legalność inwestycji. Z materiału dowodowego wynika, że na budowę powyższych linii energetycznych, stanowiących dowiązania liniowe do stacji transformatorowej 110/220 KV "A" wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...]z dnia [...]r.
Nadto wskazano, iż przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. pod rządami której powstały przedmiotowe inwestycje nie przewidywały obowiązku właściciela obiektu budowlanego archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją obiektu, jak to obecnie określa art. 63 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Wobec powyższego odpowiadając na zarzuty podnoszone przez Skarżących odnośnie pozostałych obiektów liniowych, które zgodnie z oświadczeniem inwestora wybudowano w roku [...], a które objęte zostały oddzielnym postępowaniem, nie jest możliwe ustalenie, że Inwestor z całą pewnością nie posiadał stosownego pozwolenia. Dołączone przez Skarżących do akt sprawy pismo Urzędu Miasta J. G. z dnia [...]r. o znaku [...] potwierdza, że w zasobach archiwalnych Urzędu nie stwierdzono akt sprawy związanych z realizacją przedmiotowych linii energetycznych i nie posiada ich również inwestor.
W związku z powyższym mając na uwadze brak regulacji ustawy Prawo budowlane z roku 1974, w zakresie obowiązku archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją inwestycji stwierdzić należy, iż okoliczność, że inwestor nie przedstawiłby dokumentów potwierdzających legalność budowy nie może uzasadniać ustalenia, że budowa zrealizowana została bez pozwolenia na budowę.
Jakkolwiek postępowanie w sprawie samowolnej realizacji obiektu stało się bezprzedmiotowe, to stan techniczny przedmiotowych obiektów i powodowane przez niego uciążliwości mogą być weryfikowane przez organ I instancji w toku odrębnego postępowania mającego oparcie w przepisach rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów Skarżących stwierdzić należy, iż w dużej mierze dotyczą one kwestii regulowanych materia prawa cywilnego, których dochodzić należy przed sądem powszechnym. Dotyczy to zwłaszcza sprawy wykupu ziemi pod inwestycję lub stosownego odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości gruntu na którym powstała inwestycja. W kwestiach powyższych wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 11 maja 2000 r. sygn. II SA/Gd 573/95 wyraził tezę, iż postępowanie toczące się na podstawie przepisów Prawa budowlanego nie rozstrzyga w ogóle sporów dotyczących prawa własności obiektów, gruntów lub ich części.
Nadto stwierdzić należy, iż jak wynika z treści odwołania Skarżący nie wyrażał sprzeciwu w kwestii realizacji przedmiotowych inwestycji, zaś kluczową była sprawa "wynagrodzenia ewentualnych szkód wyrządzonych w trakcie robót budowlanych". Są to jednakże kwestie cywilnoprawne, których jak już wskazano dochodzić należy przed sądem powszechnym.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wskazali, że wystąpili o uregulowanie stanu prawnego linii przesyłowych energii elektrycznych oraz [...] słupów na terenie [...] działek stanowiących własność skarżących ich zdaniem stanowią one ewidentną samowole budowlaną, czego nie chcą przyznać organy nadzoru budowlanego. Podkreślono, że organ nadzoru budowlanego, które zgodnie z prawem (art. 6-10 KPA) winny stać na straży przestrzegania prawa, czuwać, aby w wyniku 3
Sygnatura akt II SA/Wr 265/05 nieznajomości prawa strona nie poniosła szkody, ciążyć do pogłębiania świadomości prawnej, stosować zasadę prawdy obiektywnej, nie przestrzegają wspomnianych zasad.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U, Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zakresem tym są objęte również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności 4
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jej zgodności z prawem.
Należy bowiem zważyć, iż zgodnie z przepisem art 105 KPA gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25, także: J.Borkowski w: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 489).
W rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte postępowanie w sprawie legalności wybudowania linii energetycznych na działkach należących do skarżących. Organ I instancji ustalił, że na budowę powyższych linii energetycznych, stanowiących dowiązania liniowe do stacji transformatorowej 110/220 KV "A", była wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...]z dnia [...]r. Organ l instancji ustalił ponadto, że linie energetyczne są zinwentaryzowane i utrzymane w należytym stanie technicznym. Wobec tego zasadne było umorzenie postępowania ze względu na ich bezprzedmiotowość, albowiem w rozpatrywanej sprawie nie mieliśmy do czynienia z samowolą budowlaną. Brak więc było przedmiotu dla prowadzenia takiego postępowania. Nie było również podstaw do prowadzenia postępowania w zakresie braku utrzymywania obiektu budowlanego w należytym stanie. Dlatego też Sąd nie 5
Sygnatura akt II SA/Wr 265/05 znalazł podstaw do kwestionowania decyzji organu odwoławczego utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy.
W konkluzji Sąd uznał, iż kwestionowana decyzja nie narusza obowiązującego porządku prawnego i dlatego też zgodnie z przepisem art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.