Uzasadnienie
A. J. wniosła odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zmieniającej decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 27 września 1996 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu J. i M. N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami infrastruktury technicznej, budowy garażu w K. przy ul. [...] na działkach nr A i B, w zakresie częściowej zmiany sposobu użytkowania parteru i piwnic budynku mieszkalnego na pomieszczenia biurowe z zapleczem socjalno- gospodarczym.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy nakazał zbadanie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami ogólnymi planu zagospodarowania przestrzennego, którego nie załączono do akt sprawy. Podniósł także, iż zatwierdzony projekt zagospodarowania działki nie przewiduje miejsc postojowych dla samochodów, jakie są wymagane zgodnie z przepisami § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Niezależnie od powyższego zarzucono, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wynikającego z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Na decyzję organu odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu wniosła A. J., która nie wyraziła zgody na planowaną zmianę sposobu użytkowania sąsiedniej działki. Wyjaśniła, że prowadzenie działalności na terenie zabudowanym domami jednorodzinnymi spowoduje znaczny hałas i utrudni życie mieszkańcom, w tym dzieciom i ludziom starszym. Nadto przyjeżdżający samochodami klienci firmy, wobec braku miejsc parkingowych, będą parkowali na poboczach, i tak już wąskiej drogi, co utrudni komunikację mieszkańcom.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto poinformowano, że w dniu 17 września 2003 r. inwestor – M. N. wycofał swój wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, wobec czego Starosta [...] umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Do akt administracyjnych dołączono decyzję Starosty [...] z dnia 25 września 2003 r., nr [...].
W piśmie z dnia 31 maja 2005 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu dnia 6 czerwca 2005 r., A. J. cofnęła swoją skargę. Argumentowała, że wycofanie przez M. N. wniosku o zmianę sposobu użytkowania parteru i piwnic budynku mieszkalnego położonego na działkach sąsiadujących z jej nieruchomością, czyni sprawę zakończoną także dla skarżącej, zatem nie ma potrzeby dalszego kwestionowania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p. s. a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Czynność procesowa skarżącej, w świetle materiałów sprawy a przede wszystkim oświadczenia A. J., iż cofnięcie skargi następuje wobec wycofania się M. N. z zamierzenia zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego, na którą to zmianę nie godziła się skarżąca, nie budzi wątpliwości. Okoliczność podniesioną przez A. J. potwierdza również przesłana do Sądu decyzja Starosty [...] z dnia 25 września 2003 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie.
W związku z tym, że w ocenie Sądu, cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, uznano cofnięcie skargi za skuteczne.
W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 p. s. a. stanowiącym, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało postanowić, jak w sentencji postanowienia.