Uzasadnienie
J. F. wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję, którą uchylono w całości decyzję Starosty L. z dnia [...] r. nr [...] i przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji sprawę ustalenia na rzecz m.in. skarżącego odszkodowania za utratę prawa własności nieruchomości położonej w [...].
W związku z tym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2014 r., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Nadto wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 10 jej odpisów. W wezwaniu tym pouczono, że uchybienie wskazanemu terminowi będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 maja 2014 r. (dowód doręczenia: k. 22 akt sądowych).
Następnie do akt sądowych wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. W następnym piśmie z dnia 15 maja 2014 r. skarżący wystosował oświadczenie o cofnięciu skargi (k. 23 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy brakujące odpisy skargi nie zostały nadesłane, nadto wpis sądowy od skargi nie został uiszczony w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu z dwóch powodów.
Po pierwsze, sąd stwierdził, że w skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie do doręczenia dziesięciu odpisów skargi zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 14 maja 2014 r., a zatem termin do uzupełnienia braku skargi upłynął z dniem 21 maja 2014 r. (środa). Brakujące odpisy skargi nie zostały doręczone, a zatem w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skarga podlega odrzuceniu.
Drugim z powodów odrzucenia skargi jest stwierdzenie, że we wspomnianym terminie 7-dniowym wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego rozpoznaniu podlegał również wniosek o przyznanie prawa pomocy i – co do zasady – sąd po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy powinien ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi. Jednak, wobec oświadczenia o cofnięciu skargi, sąd uznał takie działanie za niecelowe i stwierdził, że należny wpis sądowy nie został uiszczony w zakreślonym terminie siedmiodniowym, a skargę należało odrzucić. Zgodnie bowiem z przepisem art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Odnosząc się jeszcze do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, należy powiedzieć, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać wskazane braki (np. nie został uiszczony należny wpis), sąd odrzuci skargę (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, opubl.: OSP z 1990 r., Nr 4, poz. 207). W niniejszej sprawie z powyższych względów sąd uznał cofnięcie skargi za nieskuteczne, a skarga podlegała odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.