Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art.1 ust.1 i art. 4 ust.1 i 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze. zm.), zwanej dalej ustawą, Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., dalej: Kierownik Urzędu, odmówił M. H. przyznania uprawnienia do tego rodzaju świadczenia pieniężnego.
W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie tej ma zastosowanie art. 2 ustawy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona doznała, we wnioskowanym okresie, prześladowań nie objętych przepisami ustawy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. H. zaznaczyła, że doznała represji z przyczyn narodowościowych w rozumieniu ustawy. Wraz z rodziną została deportowana do obozu pracy w B., gdzie wykonywała ciężką pracę przymusową.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 127 §3, art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 2 pkt 2 lit."a" i art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy Kierownik Urzędu utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r.
W uzasadnieniu wskazano, że represją w rozumieniu ustawy jest: osadzenie w obozach pracy przymusowej w okresie wojny w latach 1939 - 1945 z przyczyn politycznych, narodowościowych, rasowych i religijnych (art. 2 pkt 1), deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach sprzed 1 września 1939 r., na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945 (art. 2 pkt 2 lit."a").
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona doznała prześladowań nie objętych przepisami powołanej ustawy z dnia 31 maja 1996 r.
Z tytułu pobytu w obozie przesiedleńczym przysługują uprawnienia kombatanckie określone w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75, ze zm.). Jednak zgodnie z art. 22 ust. 3 tej ustawy, wnioski o przyznanie uprawnień z tytułów określonych w ustawie mogą być kierowane do Urzędu, przez osoby zamieszkałe na stałe w Polsce, do dnia 31 grudnia 1998 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest zasadna.
Zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 §1 kpa przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza materiału dowodowego zebranego przez Kierownika Urzędu nie pozwala stwierdzić czy istnieją podstawy do odmowy przyznania dochodzonych przez skarżącą uprawnień.
Skarżąca wniosła o przyznanie jej świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.).
Represją w rozumieniu ustawy jest: osadzenie w obozach pracy przymusowej w okresie wojny w latach 1939-1945 z przyczyn politycznych, narodowościowych, rasowych i religijnych (art. 2 pkt 1) lub deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach, sprzed dnia 1 września 1939 r. na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945 (art. 2 pkt 2 lit."a").
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca została wywieziona do obozu pracy w B. przez Niemców, wraz z rodziną, [...]r., gdzie przebywała do [...] r. W obozie wykonywała ciężką pracę, cierpiała głód i poniżenie (kwestionariusz - k. [...]-[...], wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - k. [...]).
Skarżąca dołączyła do akt zaświadczenie Urzędu Pracy w B. z dnia [...] r., potwierdzające jej pobyt w obozie przejściowym w B. Kierownik Urzędu nie ocenił należycie tego dowodu. W szczególności istotne jest jaką dokładnie okoliczność stwierdza wymienione zaświadczenie -polskiego tłumaczenia tego dokumentu bowiem brak.
W rozpoznawanej sprawie jest zatem poza sporem, że wnioskodawczyni została wywieziona w [...] r., wraz z rodziną do obozu w B., gdzie wykonywała od [...] do [...]r. pracę przymusową.
Uzasadnienie wydanych decyzji jest bardzo lakoniczne. Kierownik Urzędu stwierdza, że w sprawie ma zastosowanie art. 2 ustawy i że z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. H. doznała, we wnioskowanym okresie, prześladowań nie objętych przepisami ustawy. Jednak jakiego rodzaju były to prześladowania i dlaczego nie mieszczą się w cytowanym przepisie, Kierownik Urzędu już nie wyjaśnia.
Z uzasadnienia obu omówionych decyzji wynika, że Kierownik Urzędu nie wyjaśnił okoliczności podnoszonych przez skarżącą, przez co naruszył art. 7 i art. 77 §1 kpa. W szczególności z czego wynika, że obóz, w którym przebywała skarżąca nie był obozem pracy przymusowej ale obozem przesiedleńczym.
W związku z tym, na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. "a", art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) gdyż przymiot wykonalności mają jedynie decyzje pozytywne, decyzja odmawiająca przyznania świadczenia z cytowanej ustawy do rzędu takich nie należy.