Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wskazując, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności z zakładzie karnym w K., gdzie jest zatrudniony za wynagrodzeniem. Na koncie depozytowym nie posiada żadnych środków. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje razem z żoną, trzema córkami i pięcioma synami (najstarsze dziecko ur. w 2001 r., najmłodsze w 2013 r.). nie posiada żadnego majątku, w tymi nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Żona, z którą wnioskodawca jest w trakcie rozwodu, uzyskuje dochód tylko z Opieki Społecznej. Wobec wnioskodawcy prowadzona jest egzekucja w związku z wypłatą alimentów z MOPS.
W wyniku wezwania przedłożone zostało zaświadczenie z zakładu karnego potwierdzające złożone oświadczenia.
Przedmiotowy wniosek należało uznać za uzasadniony.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skarżący powyższe wykazał. Na brak możliwości ponoszenia jakichkolwiek kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie świadczy fakt przebywania w zakładzie karnym. Wprawdzie wnioskodawca jest zatrudniony odpłatnie, niemniej jednak należy mieć na uwadze, że jest to praca w ramach odbywania kary pozbawienia wolności, wobec wnioskodawcy prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w związku z zaległościami alimentacyjnymi, a na jego koncie sum depozytowych w zakładzie karnym brak jest środków finansowych do jego dyspozycji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.