Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 grudnia 2003 r., zatytułowanym "wniosek – postulat" C. P. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu o "wydanie korzystnej dla cywilnych ofiar wojny wykładni przepisów mających wejść w życie od dnia 1 stycznia 2004 r. ustaw o świadczeniu dla cywilnych ofiar wojny (Dz.U. z 2001 r. Nr 89, poz. 974 i Dz.U. Nr 154, poz. 1786) tj. dla tych, którzy w czasie 5 lat po zdarzeniu nie uzyskali inwalidztwa I grupy, a uzyskali je dopiero w okresie późniejszym". Wskazywał, że ZUS jako wykonawca tych przepisów wyłączy takie osoby od możliwości uzyskania takich świadczeń. Wyjaśnił, że został kaleką – inwalidą w pierwszych dniach wojny jako dziecko, przy czym orzeczenie o inwalidztwie uzyskał w dniu 22 kwietnia 1998, gdyż wcześniej czynione starania nie przyniosły rezultatu.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu pismem z dnia 17 grudnia 2003 r. wezwał skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, do skonkretyzowania jej przedmiotu w terminie 7 dni od daty doręczenia, poprzez wykazanie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, jakiego organu administracji publicznej i kiedy podjętego skarga obejmuje.
Pismo powyższe zostało przesłane na adres wskazany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącemu za pisemnym pokwitowaniem w dniu 22 grudnia 2003 r.
W aktach sprawy brak jest odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Pismem z dnia 31 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przekazał akta sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, o czym zawiadomił skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności podać trzeba, że zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem l stycznia 2004 r. utworzone zostały w Warszawie i miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów - wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Na zasadzie § l pkt 9 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa opolskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Stosownie do art. 59 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana przez inny sąd administracyjny, który stwierdził swą niewłaściwość, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy.
W świetle art. 97 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu na postawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za wyjątkiem wpisu i innych kosztów sądowych, do których stosuje się dotychczasowe przepisy.
W chwili wniesienia skargi obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Stosownie do treści art. 37 powyższej ustawy skarga winna zawierać m. in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Strona winna wykonać także inne zarządzenia Sądu warunkujące możliwość nadania skardze prawidłowego biegu.
Niezachowanie wymogów formalnych skargi na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy mogło skutkować wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzuceniem skargi.
W aktualnym stanie prawnym na zasadzie przepisu art. 57 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności (pkt 1), oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3).
Przepis art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy przewiduje, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
Skoro C. P., wezwany przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu pismem z dnia 17 grudnia 2003 r., do wskazania w terminie 7 dni od jego otrzymania aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, stanowiącego przedmiot skargi, pod rygorem jej odrzucenia, odebrał wezwanie osobiście za pisemnym pokwitowaniem w dniu 22 grudnia 2003 r., to zakreślony siedmiodniowy termin upłynął w dniu 29 grudnia 2003 r.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykonał zatem zarządzenia Sądu w przedmiocie wskazania przedmiotu zaskarżenia, stąd po myśli art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na wstępie.