Uzasadnienie
Skarżący wraz ze skargą złożyli na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia ich z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że łączny ich dochód wynosi ok. 1.700 zł, a ich wydatki kształtują się następująco: opłata za RTV- 33, 45 zł; za energię elektryczną- 78, 15 zł; za wywóz nieczystości – 68, 10 zł; za wywóz śmieci- 21, 40 zł; za wodę- 40, 07 zł; za telefony- ok. 80 zł; rata kredytu- 190 zł; koszt opału (w okresie grzewczym)- 2.000 zł.
W piśmie z dnia 25 maja 2011 r. skarżący oświadczyli, że są w stanie uiścić opłatę w wysokości 50 zł, a wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 300 zł będą płacić na raty (50 zł miesięcznie). Z załączonej do pisma deklaracji podatkowej wynika, że skarżącym przysługuje nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 w wysokości 624 zł.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Podniesione przez skarżących w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku w części. Konieczność partycypowania przez skarżących w kosztach sądowych (choćby w niewielkim zakresie) znajduje uzasadnienie w posiadanej przez nich sytuacji materialnej, w szczególności, iż sami wnioskodawcy przyznali, iż są w stanie uiścić opłatę sądową w wysokości 50 zł.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.