Uzasadnienie
Pismem z 15 IV 2023 r. syndyk masy upadłości K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej "SKO") z 28 III 2023 r. (nr SKO 4301/2/23) umarzające postępowanie wszczęte ponagleniem na przewlekłość Prezydenta Wrocławia w sprawie wydania zaświadczenia o braku pierwokupu nieruchomości. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 37 § 1 w związku z art. 105 § 1 i art. 126 ustawy z 14 VI 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.), dalej "kpa".
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, podnosząc przy tym, że postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie jest żadnym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt. 2 i 3 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "ppsa", dlatego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd jest zobowiązany ocenić jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ppsa, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 ppsa).
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które nie służy zażalenie. Jak bowiem wynika z art. 141 § 1 kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 kpa brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zaznaczyć trzeba, że instytucja ponaglenia odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej związanej z terminowością załatwienia sprawy, uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 kpa, a przewidziane w ostatnim z wymienionych przepisów postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa).
Możliwość poddania postanowienia, wydanego w trybie art. 37 w związku z art. 105 § 1 i art. 126 kpa, kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 ppsa, w szczególności zaś z żadnego przepisu kpa. Natomiast w przypadku bezczynności lub przewlekłości organu administracji w przedmiocie wydania zaświadczenia, wnioskodawcy przysługuje, po uprzednim wniesieniu ponaglenia, skarga na bezczynność lub przewlekłość organu (zob. art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 53 § 2b ppsa).
W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, dlatego złożona skarga podlega odrzuceniu.
Wobec tego skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa.