Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 października 2003 r. [...] Rektor Akademii Ekonomicznej we W., powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ "odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej".
W pouczeniu zawartym w decyzji wskazano, iż "decyzje wydane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne" i przysługuje od niej skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą można wnieść bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
Zgodnie z tym pouczeniem M. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, na wyżej opisaną decyzję Rektora Akademii Ekonomicznej we W. z dnia 28 października 2003r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd iż "W sprawie, w której naczelny organ administracji państwowej wydaje decyzję w pierwszej instancji w postępowaniu określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego można wnieść, stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./, po wyczerpaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, określonego w art. 127 § 3 kpa." /uchwała NSA z dnia 9 grudnia 1996r.; ONSA 1997, Nr 2, poz. 44/.
Jednakże odmienna sytuacja istnieje gdy chodzi o orzecznictwo prowadzone przez rektora wyższej uczelni. Organ ten bowiem w powyższym przypadku nie działa w strukturze II instancyjnego postępowania administracyjnego. Jego orzeczenia w takim przypadku powinny być przed zaskarżeniem do Sądu Administracyjnego, kwestionowane w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa /art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. 153, poz. 1270/. Skarżący takiego wezwania nie wyczerpał wobec czego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.
Z pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji wynika, że przysługuje od niej bezpośrednia skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pouczenie to jest zatem błędne.
Skarżący może wnieść wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania o jakim była mowa wyżej.