Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, skarżąca złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, iż gospodarstwo domowe prowadzi z dwójką jeszcze uczących się dzieci, a ich dochód stanowi: wynagrodzenia skarżącej ze stosunku pracy w wysokości 3.573, 20 zł brutto oraz alimenty otrzymywane przez jej dzieci (łącznie 1.700 zł). Dodała, że posiada składniki majątkowe (dom o pow. 300 m2, mieszkanie o pow. 60 m2 oraz nieruchomość gruntową) ale aktualnie w stosunku do nich toczy się postępowanie podziałowe, bowiem stanowią one współwłasność z byłym mężem.
W piśmie z dnia 20 maja 2013 r. wnioskodawczyni wyjaśniła, że w jej posiadaniu znajduje się jedynie ww. mieszkanie, za który ponosi czynsz w wysokości 540 zł, a inne jej opłaty kształtują się następująco: za gaz- ok. 100 zł; za energię elektryczną – ok. 150 zł; za łącze Internetowe i telewizję – ok. 100 zł i za telefony- ok.200 zł. Oświadczyła nadto, że byłaby w stanie uiścić wpis sądowy w wysokości 100 zł.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270).
Podniesione przez skarżącą w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku w części. Konieczność partycypowania przez skarżącą w kosztach sądowych (choćby w niewielkim zakresie) znajduje uzasadnienie w posiadanej przez nią sytuacji materialnej, w szczególności, iż sama wnioskodawczyni zadeklarowała, iż jest w stanie uiścić wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.