Uzasadnienie
Pismem z dnia 11kwietnia 2012 r. A sp. z o.o. z siedzibą w M (zwane dalej stroną skarżącą, złożyło skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego opisane w osnowie niniejszego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Rozstrzygnięcie nadzorcze, w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. – zwanej dalej u.s.g.), jest realizacją władczych uprawnień określonych organów nad działalnością gminy. Nadzór ten odbywa się na podstawie kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 91 ust. 1 wskazanej ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art.
90. Rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące gminy podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jednak do złożenia takiej skargi uprawniona jest tylko gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone (art. 98 ust. 1 i 3 u.s.g.). Katalog podmiotów wskazanych w omawianym przepisie ma charakter zamknięty, co wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze przez jakikolwiek inny podmiot poza gminą lub związkiem międzygminnym. Oznacza to, że strona skarżąca będąc nawet spółką, w której udziały należą wyłącznie do gmin, nie jest legitymowana do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, a legalność takiego właśnie aktu spółka kwestionuje w skardze.
W myśl 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeśli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić w myśl wskazanych przepisów.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.