Uzasadnienie
Skargą z dnia 19 grudnia 2003 r. skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu T. K. postawiła Wojewodzie [...] zarzut niewykonania przez niego trzech orzeczeń NSA, w tym wyroku zapadłego w dniu 17 września 1998 r. w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 marca 1997 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowanego komina centralnego ogrzewania do budynku mieszkalnego, a zawisłej pod sygnaturą akt II SA/Wr 414/97.
W wywodach skargi i pisma procesowego z dnia 10 marca 2004 r. skarżąca dowodziła, że w działaniach Wojewody [...] dopatruje się bezczynności organu, polegającej na niewykonaniu zgodnie ze wskazaniami NSA trzech jego orzeczeń wydanych w sprawie. Skarżąca przedstawiła w skardze przebieg postępowania administracyjnego podkreślając, że prawidłowe ukierunkowanie sprawy przez organ II instancji "zakończyło by sprawę wraz z wydanym postanowieniem w dniu 2.04.1996 r." Nadto T. K. zarzuciła organom I i II instancji nierówne traktowanie stron, prowadzenia sprawy sprzecznie z art. 6 - 12 Kpa, niedopuszczenia dowodów strony art. 75, 77, 78, 80, 81. 86 Kpa, utwierdzanie współwłaściciela w bezkarnym postępowaniu w dostarczeniu dowodów poświadczających nieprawdę, zrzucanie odpowiedzialności z jednego urzędu na drugi, przewlekłość postępowania, ignorowanie orzeczeń sądu, dowodów i 3 skarg strony skierowanych do Wojewody [...] w dniu 28.05.2003 r., 17.06.2003 r., 03.11.2003 r. Uzyskane odpowiedzi, w ocenie skarżącej są wymijające i sprzeczne z trzema orzeczeniami NSA O/Z we Wrocławiu.
Zdaniem skarżącej skoro organ ma żądania w stosunku do niej i nakłada na nią różne zobowiązania, to zobligowany jest do wykonania zobowiązań wynikających z orzeczeń sądu, tj." do szczegółowego wyjaśnienia spornych kwestii."
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że odpowiedź ta jest kontynuacją odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 24 czerwca 2004 r., nr [...], w którym szczegółowo opisano przebieg postępowania prowadzonego przez organy I i II instancji. Wojewoda podnosił, iż po wyroku z dnia 7 listopada 1996 r. sygn. akt II /Wr 54/96 Naczelnego Sądu Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wydana została przez Wojewodę [...] kolejna decyzja z dnia 3 marca 1997 r., na którą wniesiona została skarga przez T. K. Po rozpoznaniu tej skargi, NSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 września 1998 r., syg. akt. II SA/Wr 414/97, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że organ nie może dokonać oceny zdatności komina do użytkowania na podstawie Polskiej Normy PN-89/B-10425 oraz, że organ winien dać możliwość skarżącej usunięcia nakazów wskazanych w opiniach dotyczących komina.
Uzasadniał także organ, iż z pisma skarżącej z dnia 10 lutego 1997 r. do Wojewody [...] wynika jednoznacznie, że skarżąca tkwi w przekonaniu o prawidłowości wybudowania komina i nie zamierza współpracować z organami w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości w legalizowanym kominie.
Nieuzasadniony zdaniem - organu jest, zarzut skarżącej dotyczący przewlekłego załatwienia sprawy, ponieważ po otrzymaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1998 r. w dniu 12 listopada 1998 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru jakie znajduje się w aktach sprawy), kolejna decyzja organu II instancji została wydana 3 grudnia 1998 r., tj. przed upływem miesięcznego terminu o którym stanowi kodeks postępowania administracyjnego.
Nietrafione są zarzuty skarżącej odnoszące się do ignorowania wyroków oraz skarg wnoszonych do Wojewody [...] z dnia 28.05.2003 r., 17.06.2003 r., 3.11.2003 r., ponieważ po otrzymaniu wyroku NSA organ II instancji zgodnie z zaleceniami wyroku, za każdym razem podejmował działania w celu wydania stosownej decyzji, jak również udzielił odpowiedzi na ww. skargi.
Na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r. skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze, zarzuca organom bezczynność związaną z nie przekazaniem wyroku z dnia 17 września 1998 r. do organu I instancji celem ustalenia stanu faktycznego i prawnego w świetle posiadanych dowodów I i II instancji.
Pełnomocnik organu argumentował, iż NSA wyrokiem z dnia 17 września 1998 r. uchylił tylko i wyłącznie, do ponownego rozpoznania decyzję Wojewody [...] z dnia 3 marca 1997 r., co oznaczało, iż ten właśnie organ winien uzupełnić postępowanie dowodowe.
Strony zgodnie przyznały, iż w dniu 3 grudnia 1998 r. wydana została przez organ II instancji decyzja uchylająca decyzję z dnia 20 września 1995 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz, iż NSA we Wrocławiu kontrolując legalności tej decyzji oddalił skargę wyrokiem z dnia 19 stycznia 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga T. K. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r. i stąd też w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Skarżąca T. K. w złożonej skardze zarzuca Wojewodzie [...] niewykonanie min. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1998 r., syg. akt. II SA/Wr 414/97, lecz nie precyzuje jednoznacznie swojego żądania, ani też nie wskazuje jego podstawy prawnej. Niewykonanie wskazanego wyroku NSA z dnia 17 września 1998 r., sprowadza się, zdaniem skarżącej, do nie przekazania tegoż wyroku organowi I instancji, celem ustalenia stanu faktycznego i prawnego w świetle posiadanych dowodów I i II instancji.
Skarga skarżącej rozważana była w dwóch aspektach zakreślonych przepisem art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisem art. 3 § 2 pkt 8 tejże ustawy.
Analiza treści skargi oraz oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r. prowadzą do wniosku, iż w niniejszej sprawie, nie znajdzie zastosowania art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu..., bowiem skarga o której stanowi ten przepis różni się od skarg przewidzianych w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu i w przepisach szczególnych.
Zgodnie z art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu... w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny." Wykładnia gramatyczna tegoż przepisu prowadzi do wniosku, że na jego podstawie skarżący może żądać od sądu administracyjnego wyłącznie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku.
Godzi się także wskazać, iż w dacie wniesienia skargi przez skarżącą, odpowiednikiem art. 154 Prawa o postępowaniu był art. 31 ust. l ustawy NSA, który także stanowił, że gdy organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie sądu, nie wykonał w całości lub w części tego orzeczenia, to uprawniony podmiot mógł złożyć skargę oraz żądać wymierzenia temu organowi grzywny.
Skarżąca takiego wniosku o ukaranie grzywną organu nie zgłosiła, ani w skardze, ani też w toku rozprawy w dniu 10 maja 2005 r.
W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że skarżąca zarzuca organom bezczynność o której stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w odniesieniu do aktów i czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, gdyż w istocie sytuacja jaka została uregulowana w art. 154 § 1, oznacza bezczynność w postępowaniu administracyjnym zaistniałą po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę przez sąd administracyjny.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu - sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 pkt. 1- 4, a to decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten, będąc właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania sprawy, nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienia nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska; Lexis-Nexis, W-wa 2005 r., str.
86) Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu do załatwienia sprawy. Terminy do załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa i przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu.
Do warunków formalnych dopuszczalności skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu, należy wyczerpanie środków zaskarżenia (art. 52 §1 cyt. wyżej ustawy). Dotyczy to także skarg na bezczynność organów. Skarżąca spełniła ten wymóg (pisma skarżącej - 28.05.2003 r., 17.06.2003 r., 3.11.2003 r.) i dlatego Sąd mógł przejść do merytorycznej oceny wniesionej skargi.
W rozważanym przypadku mamy do czynienia ze skargą na bezczynność organu odwoławczego. Uznanie przez sąd bezczynności organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu wymaga stwierdzenia, że organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu, nie wykonał tego orzeczenia. W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że Wojewoda [...], nie wykonał przeczenia Sądu. Niesporne jest bowiem, że w dniu 3 grudnia 1998 r., organ II instancji wydał decyzję w której uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 20 września 1995 r., Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu kontrolując legalności tej decyzji oddalił skargę T. K. wyrokiem z dnia 19 stycznia 200l r., syg. akt IISA/Wr 18/99. Powyższe orzeczenie sądu oznacza, iż Wojewoda [...] wykonał tym samym wyrok z dnia 17 września 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 414/97, który uchylił tylko decyzję organu II instancji.
Wojewoda [...], w ocenie sądu, nie pozostawał w bezczynności, gdyż zachował się zgodnie z regułami wynikającymi z art. 35 Kpa. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Termin załatwienia sprawy przez organ odwoławczy, w przypadku wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność postępowania liczy się od dnia wpływu akt do organu (art. 286 § 2 ustawy o p.s.a). Wojewoda [...] otrzymał akta sprawy z Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 12 listopada 1998 r., zaś kolejną decyzję wydał w dniu 3 grudnia 1998 r. W świetle powyższych faktów, co do których strony są zgodne, nie sposób uznać, iż po stronie organu doszło do bezczynności w załatwieniu sprawy.
Niezadowolenie skarżącej z postępowania organu i długotrwałości postępowania administracyjnego, wobec aktywności procesowej stron tego postępowania, nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi. Niezastosowanie się zaś organu do oceny prawnej zawartej w wyroku może być tylko podstawą uchylenia decyzji, oczywiście po ewentualnym zaskarżeniu jej do Sądu, natomiast nie może być ocenione jako bezczynność organu, czy też utożsamiane, jak w niniejszej sprawie, z niewykonaniem wyroku Sądu.
Mając zatem powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.