Uzasadnienie
I. K. wniosła w dniu 30 grudnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Państwu J. i M. M. pozwolenia na budowę (adaptację części pomieszczeń strychowych na pomieszczenia mieszkalne w budynku wielorodzinnym położonym w K., przy ul. [...]).
Pismem procesowym z dnia 5 stycznia 2005r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że skoro skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., to w oparciu o art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie, zgodnie z art. 97 par. 2 tej w/w ustawy przepisy wprowadzające, w sprawach, o których mowa w art. 97 par 2 tej ustawy, należy stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwanej dalej ustawą, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd., który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu, na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z dnia 30 czerwca 1995r., nr 74, poz. 368 ze zm.) zwraca się wpis.
Czynność procesowa skarżącej w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, jest zatem skuteczna.
W związku z tym, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, należało uznać, cofnięcie skargi za skuteczne.
Skutkiem tego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy, Sąd umorzył postępowanie.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z dnia 30 czerwca 1995r., nr 74, poz. 368 ze zm.).
W związku powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.