Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożył skargę na postanowienie Wojewody D. z dnia 4 marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nie uwzględnienia zażalenia Ł. C. i A. O.-C. na bezczynność Starosty Z. polegającą na nie wydaniu w ustawowym terminie decyzji o pozwoleniu na budowę- przebudowę pomieszczeń na parterze budynku mieszkalnego przy ul. G. [...] w Z., w celu zmiany sposobu użytkowania na lokal gastronomiczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty.
Zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują środka odwoławczego od postanowienia odmawiającego uwzględnienie przedmiotowego zażalenia.
Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i tylko w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116; postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, LEX nr 76109).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.