Uzasadnienie
L. S. (dalej zwany skarżącym) wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...], orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z pobytu czasowego z lokalu położonego przy ul. G. [...] w B..
Na rozprawie w dniu 20 października 2015 r., wyznaczona z urzędu pełnomocnik skarżącego, radca prawna B. K., powołując się na oświadczenie skarżącego, cofnęła skargę oraz wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, jednakże obowiązany on jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd uznał cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie za dopuszczalne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności.
Z tych względów na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. postanowiono jak w pkt I sentencji.
Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 u.p.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).