Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 maja 2012 r. J. F., powołując się na art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), wniósł o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 13 września 2007 r. nr XII/263/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Jagodno II we Wrocławiu.
J. F. podał, że jest wraz z żoną właścicielem działki graniczącej z działkami objętymi zaskarżonym planem i w toku postępowania sądowego chciałby bronić swojego interesu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie.
W niniejszej sprawie J. F., powołując się na art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o dopuszczenie go do udziału w sprawie ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 13 września 2007 r. nr XII/263/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Jagodno II we Wrocławiu.
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) stanowi w art. 3 ust. 1, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie (...) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, (...), należy do zadań własnych gminy. W myśl zaś art. 4 ust. 1 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Jak podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z powyższego wynika, że tryb postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa Kodeks postępowania administracyjnego (por. np. postanowienia NSA z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt II OZ 735/11; z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1354/10; z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 104/08; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 215/04 – LEX nr 174009).
Stosownie do art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), uchwałę do sądu administracyjnego zaskarżyć może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej.
W myśl zaś art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skarga do sądu administracyjnego przysługuje organowi nadzoru, który przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 ustawy, to jest nie stwierdził nieważności tej uchwały we własnym zakresie. Po upływie tego terminu organ nadzoru chcąc spowodować wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej w jego ocenie uchwały musi ją zaskarżyć do sądu administracyjnego.
Z konstrukcji powyższych unormowań wynika, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 kpa), uprawnionym do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), bądź – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – Wojewoda jako organ nadzoru (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Inny podmiot natomiast, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1306/11; z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1298/11; z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1354/10; z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 703/10 - LEX nr 743861).
Podzielając w pełni przedstawione wyżej poglądy i stanowiska prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w rozważanej materii, stwierdzić trzeba, że skoro zaskarżona uchwała nie zapadła wskutek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, lecz podjęto ją w trybie przewidzianym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to art. 33 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podstaw do dopuszczenia J. F. do udziału w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego – na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – postanowiono jak w sentencji.