Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. W. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...], który utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia [...] stwierdzającą brak podstaw do uznania, że u S. W. wystąpiła choroba zawodowa w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego, wywołanego uciskiem na pnie nerwów. Organ odwoławczy ustalił, że S. W. zatrudniona była od stycznia 1969 r. do grudnia 1998 r. w A Sp. z o.o. w G., gdzie głównie pracowała na stanowisku szwaczki maszynowej. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O. z siedzibą w K. wniosła o stwierdzenie u S. W. choroby zawodowej, z kolei Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. orzekł o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Kierując się opinią Instytutu, organ pierwszej instancji nie stwierdził wystąpienia choroby zawodowej - i to stanowisko - zdaniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. - jest prawidłowe.
Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynikało bowiem, że S. W. nie wykonywała pracy monotypowej, wymagającej częstych ruchów zginania i prostowania rąk w stawie nadgarstkowym a ponadto opinia Instytutu opierała się na badaniu epidemiologicznym, którym nie dysponowała Poradnia w K. Powyższą decyzję strona otrzymała w dniu 26 lipca 2002 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. W. wyjaśniła, że przebyła chorobę określaną jako "zespół cieśni nadgarstka". Prawą rękę miała operowaną, na zoperowanie drugiej nie zdecydowała się gdyż ręka po operacji w dalszym ciągu drętwiała i bolała. Skarżąca przypomniała, że przez wiele lat wykonywała pracę, która obciążała nadgarstki. Z pracy odeszła jedynie z powodu bólu rąk. Jej sytuacja finansowa jest ciężka a charakter choroby nie pozwala na podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Ponadto zarzuciła, że badania w Instytucie w S. wykonywane są na przestarzałym sprzęcie i dlatego nie wykryto u niej choroby zawodowej. Tymczasem z wykonanego we W. badania EMG wynika wyraźnie, że cierpi na chorobę "zespołu cieśni nadgarstka".
Powyższa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 23 grudnia 2002 r., a została przesłana listem poleconym, nadanym w dniu 21 grudnia 2002 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto organ zauważył, że skarga wpłynęła z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga winna ulec odrzuceniu.
Na zasadzie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady, że prawo nie działa wstecz wynika jednak konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).
Jednym z podstawowych wymogów formalnych, który musi zostać zachowany przy zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego, to złożenie skargi w ustawowo wyznaczonym terminie.
W poprzednio obowiązującym stanie prawnym, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, termin do wniesienia skargi wynosił - zgodnie z art. 35 ust. 1 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym skargę wnosiło się bezpośrednio do Sądu.
Po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., termin do wniesienia skargi określa przepis art. 53 § 1 p.s.a. i wynosi on 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do wniesienia skargi dla skarżącego według przepisów obowiązujących w 2002 r., jak i według obecnie obowiązujących przepisów, był więc taki sam.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu bada zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 26 lipca 2002 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 26 sierpnia 2002 r. (poniedziałek). Skarga została natomiast wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przesyłką poleconą, nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 21 grudnia 2002 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie wskazanego wyżej terminu do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a. orzeczono, jak na wstępie.