Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona w dniu 4 listopada 2010 r. radca prawna M. J. Pełnomocnik w piśmie z dnia 31 grudnia 2010 r. wystąpiła o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % stawek minimalnych określonych według norm przepisanych.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 15 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "b" w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Wniosek pełnomocnik o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę jest bezzasadny. Ocena treści sporządzonej przez pełnomocnika "opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej" z dnia 15 listopada 2010 r. nie uzasadnia podwyższenia opłaty za zastępstwo prawne do wysokości 150 % stawek minimalnych określonych ww. rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności radców prawnych... Przedmiotowa opinia nie jest w żadnym względzie wyjątkowa, nie wymagała też szczególnego wysiłku intelektualnego i nakładu pracy. Jest po prostu standardowo napisanym pismem procesowym, z niepotrzebnie rozbudowanym stanem faktycznym i z bezcelowymi licznymi cytatami całych artykułów z ustaw.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.