Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 października 2003 r. (nr [...]) Wojewódzki Konserwator Zabytków we W. - Delegatura w L. udzielił F. F. zezwolenia na podział działki nr [...], obr. [...] B. w G.;
W zaskarżonej decyzji znalazło się prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Generalnego Konserwatora Zabytków, za pośrednictwem organu wydającego decyzję, w terminie 14 dni od jej doręczenia.
Skarżący nie wykorzystał wskazanej mu przez organ pierwszej instancji drogi odwoławczej i skierował skargę na powyższa decyzję bezpośredni do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z § 2 tegoż przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Jak wynika z treści przytoczonego przepisu warunkiem skutecznego zaskarżenia decyzji administracyjnej jest wyczerpanie środków odwoławczych służących skarżącemu. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie skorzystał z możliwości odwołania się od kwestionowanej decyzji organu I instancji do Generalnego Konserwatora Zabytków. Tym samym wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stało się niedopuszczalne.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuci skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie skargę należało uznać za niedopuszczalną wobec niewyczerpania przez skarżącą trybu odwoławczego od decyzji organu I instancji, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji postanowienia.